د حفیظ مالیار یوه شکلی څلوريزه
 
 خدايه  پاکه

خدايه امر د بار بارمنمه
 د   زړه په مينه يي هزار   بار     ممنه

که  مې   پښتو ته هرڅوک بد   وګوري
 بياد تا نه نو  بيا  د دار منمه   

            حفيظ   مليار    اتريش

سمیع الدین افغانی

دعبدالسلام اندړ شعرونه

شــعــرنـــه دی مــرغـليني څوخبري دي

تــرخـــي دي لــــکــه زهـــر زوروري دي

له درده ورته اوښکي تويـي شوي دي

خبري زما او يوې نجلۍ سوالګري دي

دا سوالګره،يتيمه نجلۍ دورېښمو په اوږده زړه لار ه ولاړه ده

يتيمه سوالګره نجلۍ

لارکـې يـوه نـجـلۍ وه ښــه زلـه ښکارېــده

ډېـــره ګلالــۍ و ه خــوخــپــــه ښــکارېــده

شــړېــدلــی نـيــم پــوړنــی يــې پـــه سـروو

دانـيـم نـــوريـــې،ټينګ تـــړلی پـه کـمـروو

سـولګوکې هرچانـه پـه ګېله غونـدي وه

پـه سترګـويې اوښکه مېلمنـه غـوندي وه

نــه خويې پـه سترګو تور رانـجه ښکارېده

نــه خويې په شونډوتوراو سره ښکارېده

نه خويې پـه مخ کې څه سُـرخي غـوندي وه

نه خويې په زړه کې څه خـوښي غـوندي وه

نه يې په مړونــد کې،سره بنګړي شرنګېدل

نــه خـويې سينه بـانـدي ګـوګــري شرنګېدل

شــونـــډويــې نــيــولــې وې دويـنـوکـتــرې

سپين سپيڅلي،مخ يــې بهـېــدلې خـولــې

لــــه ملا هـــم چړي څـخـه يــې مـخ مخ پټاوو

خـــويـوه يـوه ســړي تــــه يــې پـلــوښــوراوو

مــاويـل دابــه حـجـابـه سـوالګـره نـجــلۍ

څــومــره ده چــلــبازه جـــادوګــره نـجــلۍ

بې غيــرته پــلار يې را ايــستــلي نـجلـۍ

لــويــه لار کې ،ســوال تــه در ولــي نجلۍ

******

يـارانــوپه زړه کـې مـي، غوصه پيدا شـوه

پښـــتني غيرت نــه مــي،ګيلـه پيـــداشـوه

اورمـي پـه زړه بـل شــوښـه نـيـږدې ورغـلم

څنګ تـه لکه تـنـدرستــــرګې سرې ورغــلـم

پـه بوڅوشونـــډو،ښـــه ورتـــه وغـــورېــدم

بــنـدوسـپـوږمـوکـې،هــــم ورتــه وبـوڼـېدم

مـړه مړه يې،دستـرګـو لــه کونـجــو را کتل

کــاږ ه کــاږ ه يــې،هــم لــه غــمــو راکـتـل

ماوېـــل اې سـوالګــرې نجلۍ څه شويدي؟

ولـي دي پـه ځــان،هـم دي پـه زړه شـويدي؟

******

وېـل يوڅووحشيان مې وو پـــه کـور راغـلي

زمــــوږ پـــــه کــــوڅــــه وو لــکــه اور را غــلي

زمـوږ خواروجونګړې تــه يـې اور واچـاوو

زمــاپــاکــې لـمنـي تـــه يـــې نـــور وا چـــاوو

زمـــا دپــوړونــي يــې پــاولــي وشـکـــول

زمــالــه سينې يـې،سـره ګوګري وشکول

شــــو دانـــه دانـــه مـې دســروزروامـېـل

وشـــلــېـدل دنـــجــنــولـــــروبـــــروامـېـل

زماد اوربــل سپينه روپـۍ مـــاتــه شوه

زمادزړګـي دخـيال مـاڼـۍ مـــاتــه شوه

وېل نـــه ســـړېـــږي دا د اورونـــوتـــوفــان؟

نورلا ګــرمـــيـږي دا دجـنګـونـــوتـــوفان

د ا زمـــا د وګـــــړو،دســـرو ويـنـوتوفان

مستــېـږي پســي دادعمـرونــوتــوفان

د دې بـڼ تـــازه ښکلـي ګلان ســوځيږي

زمــادنـيکــه نــام اونـښـان ســــوځـيږي

ځـــوانــــه تـسلي مــې دغــمـونــــو راکـړه

امـيـد دسـپـرلـي دســرو ګلــونــــو را کـړه

******

ورته هک حيران يـې دغه سوال ته شومه

ډېرخپه پـرېـشان يـې دغه حـال تــه شومه

وشــرمېــدم پـورتـه مـــي آسمان تــه کتل

وژړېــدم لانـــدي مــي ګــرېــــوان تــه کتل

مــاوېــل زمــالـيـلا ځـــورېـــدلـې نـجــلۍ

مـاوېـل اې زمـاښکلاسـوالګـرې نـجـلۍ

کـاشکي دومره خـواره مي ليدلي نه وای

کـا شـکي بې غمخواره مي ليدلي نه وای

*****

ښـه راتــه غــوږشــه اې غـمـجنې نـجــلۍ

دمـيـونـد لورې،مـلالې،زړورې نـجـلۍ

پـــه غـمـو،رنــځــودي څـــو خـبـرې کـوم

هم پـيـنـه کالــودي څــــوسـنــدرې کـوم

د هريوه خاين کــه جـــنــازه پــورتـــه شــوه

په خيبـرشمشادکه بـيـا جـنـډه پــورته شـوه

بياټــولو قو مونو کـې وروري پيـــدا شي

پاړسواو پښتو تــرمنځ دوستي پيـداشي

دجــهادپـه نــام نــــوره جــګــړه ختمـه شــي

دالحــاد پــه نام بيا دسيسه ختمـــه شــي

شپــو کې دخــوارانــو لـوټېــــدل ختم شـي

پــه ورځ ادارو کــې چــــورېــدل ختـم شـي

داتوري غولونکې خولې که ماتي شوې

که ورور ته هم دورور دسيسې ماتي شوې

دزړو رګـــوکـې بــــه مـحــبــت پـيـــدا شـي

دژونــد خيالــو کـــې بـه غيرت پيــداشي

ټينګـه به پــه مينه ورورولي جـــوړه شي

نجلۍ زمابه له تاسره يـــاري جـــوړه شي

******

نــوبيا بـه دي حال پـــه تـــرانــو کــې وايـم

هــم بـه دي حــال نـثـر يا شـعـروکې وايـم

خودبـه دي پـه بزم،هم سـرودو کــې وايــم

خود به دي رڼــــا ،په تـوروشپو کې وايـم

هــم پــه تــالابـڼ بــه پــسرلــی پيــداشي

بياستا دبـاهـو بـه ورک غمی پيـدا شي

******

هـــم درتــه حالــونـــه بــــه دزړه وليـکــم

نور بـــه درتــه نـــوي هــم زاړه وليــکم

ستــا دستــرګــوغلــوانــدېـښنـوته سلام

ستاد مي داو ښکو،الماس غموته سلام

ستاپه تړموتړمواوښکومي قسم دی

ستاپه چنګوچنګوزلفومي قسم دي

زمـا اوښکې بـه جــاغــو ته مــرکه شي

زمـا سـربـه،ستا پښوتـه په سجده شي

لـــه تـــا وګـــرزم،ســتـا پــوروړی يمه

زه هم هغه وحشي له تـا بېل کړی يمه

کابل

۱۳۸۵

عبدالسلام اندړ

پراته دي

دلته قـومـونـه پـښتانـه پـراتـه دي

لکه لوی غرونه ښه درانه پراته دي

خــوپـه سکـون دي حـرکـت نـه لــري

په سرو اورو کي ښه ساړه پراته دي

هم پراخي مېني لـوی کـورونـه لـري

خوپه خپل کورکې مېلمانه پراته دي

پـه رڼــوستـرګـويـې تـيـاره خـپـره ده

وچـو، ډا ګويـې هـم شپانـه پـراتـه دي

يـوبـل ســره وژنـي دجـهـاد په نـــامـه

پـټ دوښـمنان ورتـه زاړه پـراتـه دي

کلـه له خـوبـه،بــه ويــده بيــدارشي

پـه خـوب ويـده ړانده کاڼـه پراته دي

ژبه يې خــواره هــم خـواريــږي پسي

يوڅــويې سم ډېــريې کاږه پراته دي

دکـوهي قـا ف دغــره وشا تـه اوسي

لـويان لــويان هـم يې واړه پـراتـه دي

تـــو ره،دوژ لـــو پــيـــړ ۍ تــېــره شوه

نـړ ۍ رڼـاخـود وی تــيا ره پـر اتــه دي

۲۰۰۶

صدر-- پيښور

عبدالسلام اندړ

دميني تنده

ګـــرانــې وکــــړه دميني دي خـــــوږې خـــبــري

پــرېـــږده جــنــګـــودعوې ترخې ترخې خبري

په لوی خدای چې ستاديدن ته مي زړه کېږي

پـرېــږده ګــرانې! بـس کــړه زړې زړې خـبــري

په خدای چې ستا پښوکې خوزه ډېررغړېــدم

اوس ولــي راتــه کـــړې سپــرې سپـرې خبـري

زمـــامــيـنــه زمـــاويـــنـــه خــــولـــه تـــاســـره ده

درتــــه بــــه نه کـــړمه ګـيــلې ګــيـلې خـــبــري

دمېلمه قــــدرکـــوه څه بــې غـيرت خــونـــه يې

مـــاتـــه مـــه کـــــړه دچــړې تېـرې تېرې خبري

راتـــه دارمــه ځـــړوه اغـــيــارمـــه لـــمســـوه

مـه جوړه وه خـولـه کـې حلـقې حلقې خبـــري

زه لــه غــمـازه تــښــتم،تــه ورتــه نــازورکوې

درتـــه کــوم پښتــنې درنــې درنـــې خـبـري

ټـــول عـــمــردي په وره کې پيره دارولاړوم

ودي نــه کړې خوږې دپستې خـولې خبـري

وږی تـــــــږی يــــم،لا مـــي تـــــرڅـــــوکـــــړوې

مه کړه پــه وږي خــولـه مــړې مــړې خبري

دميني ګــرمـــه وينه مــي ســـړوکــړه کنګل

هـــنـــوزراتـــه کـــوې تــودې تــــــودې خبـــري

ته ژوندون مي داورپـــه سرولمبوسوځوې

هــمـېش راتــــه کــوې ســـړې ســـړې خـــبــري

لــــه ســــلام سره مي ميـنـه مــحبــت ومـــنـــه

کــه هـــرڅــوراتــــه کــوې تــرخې ترخې خبــري

پـه وچـوسپېروخــولــوخـولـيــږخنداراولــه

بس کـړه نــوري بس کــړه دويـنو سـرې خبري

عبدالسلام اندړ

پښتانه

ويـشـل شـوي پـه لـراوبـر پښتانـه

پـه لـيـکـو لـيـکوپــه ټـبـر پښتانـه

واک يـې دږيـــري لـه مــلاســره دی

مني ديــوه قـــاتل رهـبــر پښتانه

د يــرغلګـرويـې سنګـــر وران کـړی

وهي يو بل بيا پـه خـنـجـر پـښتانه

ميدان دسربازي ته په وياړدرومي

خـو بيا ګـډېـږي بـې ګـودر پښتانه

هآپه سرو ويــنـويې ګټلی تاريخ

نن خــرڅـوي يـې پــه ډالـــرپښتانه

لــه مکـنـاټـن نکِـر پـوښتـنـه وکـړه

وې دانګرېز څيري ځيګر پښتانه

وايي آسمـان زمـوږ په زور ولاړدی

ورانوي يـو دبل سنګـر پـښتـانــه

يويې عرب بل يې قريش بولي ځان

ورور ته به وايي بيانـــوکـــر پښتانه

لـه آسـمـانـو ځـانـونـه پـورتـه بولـي

پـراتـه دي لانــدي تــرسقـرپـښتانه

دويـنوپه سيلاب کـې چې غرق کېږي

نن د مـيـونــدهــم دخـيـبــر پښتانـه

دکـوم ابـليـس جــادو اثــر کـړی دی

لـه عـلــم پـوهـي بــې خــبــر پښتانه

له سپين سهارنه توره شپه کي خوښ دي

تــر وحشت لانـدي درپـه در پښتانه

ورور د ورور،زوي دپلارقوم دقوم

مــاتــوي يــو دبــل کـمــر پـښتـانــــه

کلي په کوريې دوښمني ده خدايه

وژنـي خـپـل،بيادبـل پـسـر پـښتانه

پيـړۍ پـيـړۍ دلـتـه بــلاوي پــرتـې

خوري دزرمـت اودشـلـګــرپښتانـه

په کلي کورکي يې دوزخ جوړشوی

نن پکې ســوځــي دلوګر پښتانه

پيسې،روپـۍ داشنه ډالرچې ويني

په پښو،نـه!ورځي په سـرپښتانه

چې يې ډېوه په کورکې بـلـه نه شوه

درانـه پـراتـه دي لکه غــر پښتـانه

ورته په زړو کې ډېره ګرانه مورکۍ

نـن بــدلـوي يې لکـه خـــر پښتانه

پام ورتــه کـنـده د دوزخ جـوړېــږي

کـه نـه شي ټـول په يـو ټغر پښتانه

بلـرنګه سترګي بـه ړندې جوړېږي

کــه وويـنـي دسـبا لـمـر پـښتـانـه

۱۹۹۲/۱۱/۲۶

عبدالسلام اندړ

نورالله وثوق

روزسیاه معلم

 
اهدا به آموزگاران سرزمینم
 
بلندای شکست
بلندای شکست هر غروری
صدای بالغ سیمای نوری
 اگر در کوه اگر در دشت ودریاست
کمال جلوه فصل ظهوری
................................
 
کودک اندیشه
معلم راز در هر چه آهست
معلم آه دلها را گواهست
پناه کودک اندیشه ام اوست
اگر چه کودکش بی سر پناهست
…...............................
 
قله احساس
معلم قله احساس جایت
منم غرق تماشای صدایت
 سر,  نا سر ور ان بی سروپا
 نه می ارزد که گردد خاک  پایت
.......................................
 
شعله
غم تو شعله ها بر پیکرم زد
چه آتشها که بر بال وپرم زد
اگرچه سوختم آتش گرفتم
هوایت بار دیگر برسرم زد
….............................
 
نور کمال
دلی اینجا نمی سوزد بحالت
نمی بینم کسی را در خیالت
اگرچه روز تو شب گشته اما
جهانی روشن از نور کمالت
….........................
 
دنیای نبرد
دلش آتشفشان هرچه درد است
دلش پامیر دنیای نبرد است
معلم در نبرد جهل و دانش
میان هرچه مردان مرد مرد است
….....................................
 
رهبر
معلم جز محبت را نشان نیست
معلم همنوای ناکسان نیست
نیابی رهبری چون او که هرگز
رفیق دزد ویار کاروان نیست
….................................
 
دوای هرچه درد
تنت آئینه ها را جان معلم
دلت خورشید زر افشان معلم
به هرجایی دوای هرچه درد ی
ولی دردت نشد درمان معم
….....................................
 
 ظلمت اندوزی 
گر از بخت سیه روزی نداری
بنای ظلمت اندوزی نداری
اگر عمری بسازی  و بسوزی
سر سازش به هر موزی نداری 
…..........................
 
همآواز
بجای محرمی رازی ندیدی
به درد خود همآوازی ندیدی
سخن از روی باز افسانه ی بود
به روی دل در بازی ندیدی
….........................
 
آئینه داری
دلش  فکر بهاری دار ه مردم
سر آئینه داری داره مردم
دل او بهر کشف معدن عشق
هوای کنده کاری دار ه  مردم
..........................

سراغ یاهو
سراغ منزل یاهو گرفتی
زعطر همدلی ها بو گرفتی
صدایی گر زنامحرم شنیدی
جوانمردانه از او رو گرفتی
......................................
 
نورالله وثوق

آرزو پوپل

ازسلسله قصه ها برای کودکان و نوجوانان

د ر انتظار عید

مریم، شب بعد از صرف غذا  می خواهد از پدرش بداند، که چند روز دیگر به عید باقی مانده است.
پدرش به جوابش می گوید:
- یک هفتهٔ دیگر.
* * *
مریم بی صبرانه منتظر عید است.
روز های عید، روز های پر از سرور و خوشی هستند. اطفال لباس های تازه و تمیز خود را به تن می کنند و از بزرگان  خانواده و دوستان نزدیک مقداری پول به عنوان عیدی به دست می آورند.
در روز های عید با وجود رفت و آمد مهمانان پدر مریم کوشش زیاد می نماید یک قسمت زیاد وقتش را با مریم بگذراند و او هم اجازهٔ همراهی کردن پدرش را در زمان دید و بازدید از فامیل و دوستان دارد. مادر مریم در روز های عید با پختن غذاهای دلخواه مریم و پدرش سبب خوشی خاطر هر دو می شود.
* * *

به مناسبت حلول عید مادر مریم برای او دو دست لباس جدید را تهیه دیده است، که مریم در روزهای عید به تن خواهد کرد. مریم از مادرش می خواهد بداند، که لباس های جدید او چی رنگی دارند؛ ولی مادرش با خنده تقاضای صبر و حوصله را از مریم نموده به جوابش می گوید:
- از این بیشتر، که تو به منظور حلول عید دو جوره
مریم با قهر و نازی به خصوص به مادرش نگاه کرده اظهار می دارد:
- چرا مرا آزار می دهی؟ لطفا رنگ لباس هایم را بگو! اگر نه گفتی پس فردا من خود را مریض می اندازم و به مکتب هم نمی روم.
مادرش مریم را در آغوش گرفته می بوسد و او را متوجه این موضوع می نماید، که اگر او فردا به مکتب نرود، پس از درس عقب خواهد ماند و هم فردا امکان آن را نخواهد داشت، که با همصنفان و دوستانش در ساعت تفریح بازی نماید.
مریم قبول می کند، که مادرش درست می گوید. صرف به خاطر دانستن رنگ لباس های جدیدش او نه باید از دیدار دوستان و همصنفانش صرف نظر نماید. و از همه مهمتر او نمی خواهد از درس عقب بماند، زیرا مریم با شوق و علاقهٔ زیاد به مکتب می رود.
* * *
وقت به بستر رفتن مریم رسیده است. او باید به اتاق حمام رفته دست و رویش و دندان هایش را تمیز نماید. بعد از به تن کردن لباس های خواب مریم از پدرش خواهش خواندن یک قصه از کتاب دلخواهش را می نماید.
پدرش به خواهش او لبیک می گوید. با تمام شدن داستان پدر مریم او را بوسیده برایش خواب خوش و راحت آرزو میکند. مریم با رفتن پدرش چشم هایش را می بند و به خواب می رود.
* * *
روز دیگر بعد از باز گشت از مکتب، صرف غذا و انجام دادن کار های خانه گی ، مریم اجازهٔ بازی با دوست خوبش مژگان را ، که در همسایه گی شان زنده گی می نماید، به دست می آرود.
مژگان دختر مهربانی است. ولی او زیادتر اوقات خیلی غمگین است؛ چون مژگان پدرش را چهار ماه قبل از دست داده است. بعد از وفات پدر مژگان مادرش مجبور است، که تنها او را بزرگ نماید و  هم جهت پیدا کردن پول برای پیشبرد زنده گی روزمره کار نماید.
مریم از غمگین بودن مژگان همیشه  ناراحت می شود و زیادتر اوقات انتخاب بازی را به او واگذار می کند.
مریم با دیدن مژگان به خوشحالی به طرفش دویده او را در آغوش می کشد و می گوید:
- می دانی، که یک هفته بعد عید است؟
مژگان جواب می دهد:
- بلی، می دانم.
مریم به چشمان مژگان نگاه می کند و می خواهد از چشمانش جواب سوال خود را دریافت نماید، که چرا مژگان از حلول عید احساس سرور نمی نماید. مژگان طاقت مقابله کردن با نگاه ها مریم را ندارد و با نگاه کردن به یک جهت دیگر کوشش آزادی خود را از چنگ نگاه های او می نماید.
مریم می پرسد:
- چه حرف است؟ لطفا مرا هم آگاه بساز!
مژگان پاسخ می دهد:
- هیچ حرف نیست. لطفا راحت باش! امروز در مکتب چطور گذشت؟
مریم می گوید:
- لطفا کوشش عوض کردن حرف را نکن! چرا فرا رسیدن عید ترا خوشحال نمی سازد؟
مژگان به جوابش اظهار می کند:
- نبودن پدرم مرا بسیار رنج می دهد. این اولین عید بدون پدرم است.
مریم از مژگان خواهش می نماید، که لطفا کمتر غمگین باشد و می گوید:
- من با تو وعده می کنم، که در این عید همهٔ روز ها را با تو سپری خواهم کرد و ما با هم آن قدر وقت خوش خواهیم داشت، که تو اصلا وقت غمگین بودن را نیابی.
مریم جهت جلب  توجهٔ مژگان به  جهت دیگر به او این خبر را می دهد، که او به مناسبت حلول عید دو جوره لباس تازه از مادرش هدیه خواهد گرفت و می خواهد از مژگان هم آگاه شود، که آیا مادرش برای او همچنان لباس های جدید جهت فرا رسیدن ایام عید تهیه دیده است.
مژگان جواب می دهد:
-  فکر نمی کنم، زیرا مادرم پول کافی برای خریداری لباس جدید را ندارد. حالا بیا، که با هم بازی کنیم!
* * *
بعد از بر گشت به خانه مریم در جستجو مادرش می شود. او در آشپزخانه مصروف پختن غذای شب است.
مریم به مادرش سلام کرده می گوید:
- مادر جان، من در این عید لباس های جدید نمی خواهم و هم نمی توانم هدیهٔ شما را قبول کنم.
مادرش او را با تعجب نگاه می کند و می خواهد علت رد هدیهٔ عیدی اش را از مریم بداند.
مریم به پاسخ مادرش می گوید:
- چونکه مژگان هم در این عید لباس جدید دریافت نمی نماید. زمانی که دوست من با لباس های کهنه اش عید را سپری می نماید پس من هم لباس های کهنه ام را به تن می کنم و کدام ضرورت به لباس های  تازه ندارم.
مادرش می خواهد از مریم بداند، که چرا مژگان در این عید لباس تازه بدست نمی آورد.
مریم جواب می دهد:
- آیا نمی دانید، که مادر او پول کافی ندارد و نمی تواند برای او لباس های جدید خریداری نماید.
* * *
یک شب قبل از عید مریم در اتاقش مصروف رسامی است، که پدر و مادرش بعد از کسب  اجازه داخل اتاقش می شوند. پدرش او را مخاطب قرار داده می خواهد بداند، که آیا او برای چند لحظه به اتاق نشیمن آمده می تواند.
مریم می خواهد علت ضرورت رفتن به اتاق نشیمن را بداند. پدرش جواب می دهد:
- ما برای تو یک خوش خبری داریم، که آن را صرف در اطاق نشیمن به تو خواهیم گفت.
با رفتن به اتاق نشیمن و دیدن مژگان در آنجا مریم کمی تعجب می کند. پدرش از مریم تقاضا می نماید در پهلوی مژگان جا بگیرد و ادامه می دهد:
- چون فردا عید است مادرات و من برای هر دوی شما یک هدیه داریم، که امیدوارم مورد پسند شما قرار گیرد.
مادر مریم هدیه های عیدی او و مژگان را در مقابل شان گذاشته از آنان خواهش باز نمودن آنها را می نماید. مریم و مژگان با خوشحالی ، لبخند زنان تحفه های خود را باز می کنند.
این امکان ندارد!!!
هر کدام از این دو نفر به مناسبت حلول عید دو جوره لباس جدید هدیه گرفته اند. مریم و مژگان از جا های خود به پا شده مادر و پدر مریم را در آغوش می کشند و  پیوسته تشکر تشکر صدا می زنند.
* * *
بعد از رفتن به تاق مریم میان شان این مباحثه آغاز می شود، که کدام لباس در کدام روز عید باید بر تن شود. مریم می خواهد در روز اول عید لباس سرخ رنگ جدیدش را به تن نماید. مژگان هم این را می خواهد. مژگان هیجانی می گوید:
- فردا همه فکر خواهند کرد، که ما هر دو خواهران دو گانه گی هستیم.
هر دو با هم می خندند و مژگان از مریم می پرسد:
- چند ساعت دیگر باید تا فرا رسیدن صبح منتظر باشیم؟ من  بسیار خوشحال هستم، که فردا عید است.
کلن - جرمنی

نورالله وثوق

ساقیِ سیاست
.........
خودروِ  بیگانه
به پنداری که مردانِ رشیدیم
اتوبانِ     جدایی را کشیدیم
سوار   خودروِ بیگانه گشتیم
بلاها را به جانِ خودخریدیم
..........
ناسپاسی
اگر یکباره  هاسی  گشته دلبر
اسیرِ   ناسپاسی    گشته دلبر
جهان  را کرده هروینی نازش
بُتِ   دیموکراسی  گشته دلبر
..................
فصلِ جدایی
زبس فصلِ جدایی نازِ نازاست
شبِ وصلِ جنایتها دراز است
خودی را دَر زهرسوگشته بسته
ولی برروی هرچه غیره بازاست
.............
درهایِ بسته
چه گردی رویِ احساسم نشسته
که بینم چهره هارا زاروخسته
به هرسویی که دل پامی گذارد
نمی یابد به جز درهایِ بسته
............
ساقیِ سیاست
اگرچه  بویِ پستی کرده  مستت
شده   نشَّـه سرِ   قدرت پرستت
ولی  ترسم    که ساقیِ  سیاست
 بریزد آبِ سردی   رویِ دستت
...................
حریفِ   مُرداب
برایِ   مردگی   آبه  دلِ تو  
حریفِ  هرچه  مُردابه  دلِ تو
گرفته از    گلویِ    زندگانی
مگر همدستِ  ارعابه  دلِ تو
...........
بلایِ جان
که می گوید بهاری گشته این دل
تگرگِ  شرمساری گشته این دل
شده   همدستِ   نامردی  پاییز
بلایِ جانِ   یاری گشته این دل
............
کشتیِ تجاری
 فراریِ   فراری گشته این دل
نمادِ  بی قراری گشته این دل
سوارش چینِ دردِ هرچه آهست
که کشتیِ تجاری گشته این دل
..........
سلولِ غربت
منم     فریادِ  خاموشِ  رهایی
ز  چنگِ   ناجوانیِ     جدایی
فسردم    درسلولِ  تنگِ غربت
کجایی    ای ضمیرِ     آشنایی
..............
نسلِ تبعیدی
چه از  نوروز جمشیدی بگویم
چسان ازسالِ خورشیدی بگویم
ندیدم جززسیاهی درهمه عمر
که براین نسلِ تبعیدی  بگویم
........
رنگ شادمانی
کنارِ  بحرِ  دل  پهلو  گرفتم
به رنگ شادمانی خو  گرفتم
به  غیرازچشمِ پاکِ مهرِمردم
من ازهرچه که دیدم رو گرفتم
..........
 نورالله   وثو ق

اسدالله زمری
 

 بلنه

         ځي چې له وطن نه رنګ په رنګ غمونه وریبو

                                               څه چې  مو  کرلی  دی هغه  فصلونه و  ریبو

         پاکې ارادي او نیکې هیلې که سر خوره شوې

                                               ځې چې  د  ناولو سر خورو، سرونه  و  ریبو

         کله د چا لاس، کله پښه او کله سر غوڅ دی

                                               دې د  ژوند لوګرو نه  خوني لاسونه  و  ریبو

         هر یو د خپل پلار او د نیکونو دعا ګویه کړو

                                               ځي  د  کفن  کشو  د  دوران، وختونه و  ریبو

         هر څوک وائې ځه په ما ئې څه؟ ما هر څه کړي دي

                                               ځان نه  را  تاو  کړي، دا غلط خیالونه و ریبو

         څو پوری به خپلو کې د جنګ شرم ته غاړه ږدو

                                               ځي  چې ټول وطن نه، د  نفاق تخمونه و ریبو

         څومره بې ننګي ده چې د بل دلاس آله واوسو

                                               خپل لاسونه یو کړو، دا پردي زواکونه و ریبو

         څو چې سوارې ئې شې نیزې تیري کوونکو ته

                                               دوۍ  چې  دي  کرلي، دا اغزن  ګلونه و ریبو

         دې و حشت ته غلی کښیناستل پخپله جرم دی

                                               ځي چې  د  عمل د لاس او پښو بندونه و ریبو

         قبر د شهید به کړو سنګر او شناخته ئې سپر ځانته

                                               تورو او  نیزو  ته  به  دا ټول توغونه و  ریبو

         در س به د عبرت ورڅخه واخلو مستقبل ژوند ته

                                               ځمکې  د ماضي  نه  به  کره درسونه و ریبو

         دغه د تاریخ د آزموينې نوی دور دی

                                               پاڅیږئ زمرو  چې  د  بري  خوندونه و ریبو

۱۹۹۹/۵/۳

اسدالله زمری

ستړي یادونه

هغه    آسماني     یادونه      چیرته    دي ؟

ښکلي   پروني     یادونه   چیرته     دي ؟

نن    د اندیښنو  نیزې   را   سیخې   دې

مست   او لیوني   یادونه    چیرته  دي ؟

اور  مې   د  لمبو   له   ګرمۍ وتښتید ؟

خپلو   نه   پردي    یادونه    چیرته  دي ؟

خیال   د یوه خیز    هم    سر ته  نه راځي

هغه    عقابي    یا د و نه     چیرته      دي؟

لاس   او   پښې    وخوړې  ځنځېر راته

اوس    د آزادۍ     یادونه    چیرته   دي؟

هېلې- امیدونه   راته   مړه    شوه   ټول

ستا   مسیحائي    یادونه   چیرته  دي ؟

دلته کړي غربت، هلته وحشت توفان

ستر    نا خدائي    یادونه   چیرته   دي ؟

بیا  به دې   اغزي   په   سترګو  وکاږم؟!

هغه   طوطېائي   یا د و نه    چیرته   دي

څو   به   سفر   او    هجرت      ژاړ مه  ؟!

ستړي   وطني     یا د و نه    چیرته  د ي؟

۲۰۰۲.۱۲.۷

نورالله وثوق

 

صندلی    دورانی
...................
فصل   فصلِ  بهار  انسانی است
در و دیوار  دیده    بارانی است
قامت     قطره    قطرۀِ     آهم
هم قد   آسمانِ      نیسانی است 
سحری  را که    مژ ده می دادی

مطلع     انفجارِ   طوفانی است
طول   و عرضِ  مسیرِ احساسم

رهگذار     سپاهِ  حیرانی   است
سرِ    سر طاقِ      طاقتِ طاقم
لوحِ  تقدیری  از   پشیمانی است
رویِ    نعش    شهیدِ   رویاها
سخن  از هدیه هایِ  قربانی است
درِ   هر  خانه     گریۀِ  زنگی
که چرا  طفلِ خنده  زندانی است
سیل از چشمِ   لحظه ها   جاری
جاده   درحالِ   آب درمانی است
جمعه بازارِ   دوستان  داغ است
همه جا  جیغ  جیغِ ارزانی است
جار   جارِ     بلندِ    حراجی
شهر ما   مرکزِ   فراوانی است
گاهِ    لیلام     چرخِ  ایمانست
موسمِ   صندلی    دورانی است
آشنایِ     هزار   سالۀِ      ما
روزِ امروز دشمنِ  جانی  است
سنگرِ      عارفانۀِ       دلها 
جایگاه    عدوِ     انسانی است
گشته    مهمان  بلای این خانه

من ندانم که این چه مهمانی است
 دیده  د رچرخِ  دورۀِ    گلشن
بر سرِ  دوش ناله تاوانی است
...............
می شود  از شما  سوالی   کرد
چه  قَدَر این بهارطولانی است؟؟ 

...................
نورالله وثوق
سه شنبه  2/7 / 1389
 

سميع الدين افغاني

وختــــونــــه

يــو ګلابــــي رنـــګين څپه

يــــوه شيبــه يــــوه لـــمحه

د ژونديــوښکلې خـاطـره

د خـــوږې ميـنـې تــــرانــه

راته پـه زړه شوې سلسلې

ها ديادونــــوښــــې شيبې

ستا د وصـــال ډکې پيالې

ښکلې ساقــي او پيمــانه

هــــغه د يـــار خواږه کتــــل

په ګلابــــي شــــونډو خندل

ســـره اننګي چــــپه کـاکل

هـــغه  سئتونـــه يــــارانـــه

هغه سپرلی ښايسته ګلان 

هـــغه شنيلی ، غر او دامان

زيړ مازيګر ښکلی جانان

بـې ميـو مست وم ديــوانه

ژوندکې خوږې شته هم ترخې

داژونــد رڼــــا لـــري هم شپې

کلــــه خــــوښي کلــــه ګيلـــې

کــــلـــه وختــــونــــه جـــانـانه

داژونـــد تيريــږي هــم ايـــام

 خـــوږوې  دمينې خـوږ انجام

ښې خاطرې دخـــوږ  ګل  فام

خـــوږه  د ميـــنــــې افسانه

اوس نــه دلــدارشته نـه دلبر

نه  ېـې منګی شـته نــه  ګدر

لکـــه د ژمـــې مـــازديــګـر

هســـې تيـــريـــږې زمــانــه

--------------------------------

م کال ٢٠  -  ٤  -  ٢٠١٠ 

شعرِامروزِافغانستان

..........
قطبِ   نامردی
..........

بالینِ دل
دوباره    دردِ     وجدا ن    پاگرفته
صدایی   در   سکوتم   جا    گرفته
نشسته   رویِ   بالینِ   دلِ      من
سرِ     فکرِ     مرا    بالا  گرفته
.........
خصلتِ فورانی
زکوهِ   شعله ای   غیرت  ، نشانیم
تورا    در اوجِ    ذلت  می نشانیم
بترس   از  خصلتِ    فورانیِ  ما
که ما     خاکستر      آتش فشانیم
.......
پروازِ   ممنوع
شما  چون ما وما  همچون شماییم
چرا   در   بندِ   سودایِ   مشاییم
ولو  پروازِ   دلها   گشته ممنوع
خوشا   تا  آسمان را  در گشاییم
.........
جهان آرا
بیا    تا    شاهدِ  پرواز   باشیم
جهان  آرایِ    فکرِ  باز   باشیم
سرانجامِ   نشستن پایِ مرگِ است
ستادن را   بیا     آغاز   باشیم
........
نگاهِ فکرِ
درِ   دنیا  به  رویت  بسته تاکی
روندِ  زندگی   آهسته      تاکی
تکانی  ده    نگاهِ  فکرِ  خودرا
ز  دستِ نا روایی   خسته تاکی
.........
سرگردان
چه سرگردان   به میدانِ  هواییم
جهانی    در  کجا و  ما کجاییم
به  اوجِ   کهکشان  هاپرگرفتند
من وتوبسته ای بی دست وپاییم
.......................
بمبِ ذلت
بیا    پرواز را   از سر     بگیریم
به  اوجِ   زندگی   سنگر    بگیریم
نشسته   تابکی   درکنجِ      حیرت
چرا   از بمبِ  ذلت     در  بگیریم
......................
قطبِ نامردی
سرِ مرزِ جنوبی چون وچند است
شمالِ   زندگی در   قیدِ بنداست
غبارِ قطبِ   نامردی   ز هرسو
برایِ  مرگِ   هوشِ مابلنداست
........
آوازِ نازِ
چه زیبا  رنگِ   بازِ همگرایی
نمایِ   لحظه سازِ    همگرایی
تماشایی    بود هنگامِ   پرواز
پرِ   آوازِ  نازِ      همگرایی
............
همسایه داری
سخن از برکتِ همسایه داری است
صدایِ انفجارهرگوشه ساری است
به هرسوخوشه خوشه بمبُ نفرت
نثارِ کوچه هایِ بی قراری است
......
ارغوانِ گریه
ازانرو   دشتِ چشمِ مابهاری است
که هرسوارغوانِ گریه جاری است
تمامِ      هست و  بود ناله ای ما
ز خیراتِ   سرِهمسایه داری است
............

نورالله وثوق

زرلښته حفيظ 

سولې ته جنډۍ تړئ

ای د وطن پيغلې غبرګ لاسونه په زيارت کيږدئ
سولې ته جنډۍ تړې نذرونه په زيارت کيږدئ
****
جوړی کتارونه په هوا کې دسپين غر په لور
پاس په اسمانو کې لړۍ لړۍځي تورغر په لور
والوزئ شاهين شئ قطارونه د خيبر په لور
بيا د سولې غږ شئ د پښتون د لوې ټبر په لور
****
زرکې په شان لاړ شئ ارمانونه د غيرت کيږدئ
سولې ته جنډۍ تړئ لاسونه په زيارت کيږدئ
****
بيا چې بورۍ نه شي دوطن داغيرتي ميندې
بيا چې کونډۍ نه شي دوطن دا ګلالې ناوې
بياچې ديتيم ژړا وانه ورمه د تنکي بچي
بيا چې بدل نه شي په ويرونو دازمونږ ښادي
****
جوړتری بيرغونه سره شالوونه په زيارت کيږدئ
سولې ته جنډۍ تړې لاسونه په زيارت کيږدئ
****
خداې خو لوې بادشاه دی که قبوله مو سوالونه شي
ختم شي د وير شيبې خوشحال مو خفه زړونه شي
بيا (حفيظ) شي ښاده د ارمان غوټۍ ګلونه شي
هر خواته مستي وي د ډولونو اوازونه شي
****
خداې ته هيله وکړې ارمانو نه په زيارت کيږدئ
سولې ته جنډۍ تړې لاسونه په زيارت کيږدئ

زرلښته حفيظ کاناډا

افغانه ښځه

ښځه حيا ده لوپټه د عزت
ښځه ښکلا ده د ژوندون مرحمت

په يوه لاس ښځه جهان زنګوي
په بل زانګو او ماشومان زنګوي

ګردې نړۍ کې قهرمانې ښځې
سل افرين په تا افغانې ښځې

په بسم الله باندې هر کار پيلوې
پاکې ستوره او مسلمانې ښځې

ښځه ښادي او خوشحالي د ژوندون
ښځه ډيوه او رڼايي د ژوندون

ښځه غوټۍ ده دګلونو څانګه
ښځه ښکلا ده نورونو وړانګه

هره يو انسان ته محترمې ښځې
ماته له هر چانه معظمې ښځې

په پاکه غيږکې اتلان وروزه
هر تجاوز ته فاتحان وروزه

له تانه ځارشمه افغانې ښځې
اې په نړۍ کې قهرمانې ښځې

د سولې غږ په هر افغان ېې ښځې
ته حفيظ د زړه ارمان ېې ښځې

ستا دحيا ستا د عفت نه قربان
ستا د ايمان او عقيدت نه قربان

سمیع الدین افغاني

ګیله مند

زه د حــــــــالاتو نه په تنـــــــــــګ راغلم
دخپل تدبیر سره په جنــــــــــګ راغلم

مـاویل چې ښکل به کړم روښانه لاره
پـــــــه سرنوشت کې د پتنــــــګ راغلم

زه د خپــــل ملک د پادشاهي په هیله
خـــو په حســـــاب کې د ملنــګ راغلم

ما سره ښــــــکلي ارمـــــــانونه زړه کې
خـــــو نامراده ترې په څنـــــــــګ راغلم

هغــــه حساب چې مې د ژوند درلوده
زه پـه مسیر کې د نیرنــــــــــــګ راغلم

ماویل چې زه به خپــــل منزل ته رسم
پـــــه حقیقت کې پــــــه بل رنګ راغلم

د پاکو هیلـــــــو ، ارمـــــانونو ښار نه
زه افغــــــاني تري ګیلــــــــه من راغلم
***
 

نورالله وثوق
 

اهدا به:
بیوه زنانِ شهرِکابل



.......

عروسک
........

آهنگِ مردم    
پیاپی  زنگِ  مردم را  بزن یار
به سینه  سنگِ مردم را بزن یار
به هرسازی که میخواهی به رقصی
فقط  آهنگِ  مردم  را بزن یار
...............
بویِ دال
خبر  از  نانِ   صلحِ   ریشخند  است
صف اندرصف مصافِ چون وچند است
شنیدم   از  زبانِ    سفرۀِ   جنگ
که   بویِ  تندِ  دال هرسوبلنداست
..........
تاریخِ  موشک
مرا  تاریخِ  موشک  می شناسد
ز رمز و رازِهرتک می شناسد
مرا پس لرز هایِ    شهرکابل
مراویرانه بی شک می شناسد
........
عروسک
مرا هر بیوه بی شک می شناسد
مر ا ازبوی   موشک می شناسد
مرا   همسایه   درمیدانِ بازی
به عنوانِ عروسک می شناسد
 ............
بدلکاران
 بدلکاران  نام   و ننگ  ماییم
رفیق  جاده هایِ  جنگ  ماییم
پیِ  تقدیمِ   پُستِ   پَستیِ دل
درِ  هرخانۀَ را  زنگ  ماییم
.................
 فراموشی
شتا بِ  شعلۀِ    شیّاد  ماییم
 نماد   جنگ  بی  بنیاد ماییم
برای  کابلِ  در خون شناور
فراموشی  غم   را یادماییم
.........
جنونِ انفجار
مپنداری    که   یاری  آید از ره
 نویدِ   نو بهاری   آید    از  ره
زسویِ   سایه ی   همسایه ی   ما
جنونِ    انفجاری   آید    از  ره
............ 
شا خِ شیطان 
 نشانِ  شا خِ شیطان گشته پیدا
بلایِ  جان   ایما ن گشته پیدا
 ازین  گرگِ  بیابانی  بپرسید
چسان یکباره  اِ نسان گشته پیدا
..........
واهی
چرا رسم  و رهِ   واهی نگیریم
سرِ  راهِ   دل آگاهی  نگیریم
نمی شرمی که از آبِ گل  آلود
بسانِ   دیگران  ماهی نگیریم
.........
باران  راکت 
بپا تا زخمِ مردم  تازه  گردد
جنون  ازنو   بلند   آوازه گردد
صدایِ  جرجر باران  راکت
به هردروازه بی اندازه گردد
.......... 
سوزِ پسین
چه کردی   دیدگانِ  راه بین  را
 بَدَل  کردی به دنیا اصلِ دین را
به پیشِ  مردمِ  خود سر بزیری
ندیدی  ازچه رو سوزِ پسین را

.......
 
نورالله وثوق
پنج شنبه  12 -1- 1389

دیدِ  نوروز؟؟؟؟
.......
سوالی   کرده   از  یاران  دیارم
بهاران   کی شگفته درکنارم؟؟!
به    جای  ابر  بی باران بگریید
رود    حرفی   اگر   از  آبشارم
قسم    بر   گلزمینِ     آرزوها
که من مثلِ همیشه خوارِ خوارم
ز  آزادی  اگر  آید   سخن پیش
درین  زندان  نمی آید   به کارم
نمی  گردد  به جز ازناله ها تان
بود  دیری   که در دورِ    مدارم
کسی کرده به میدانِ سیاست
به زنجیری   سکوتِ  تان مهارم
شدم    معتادِ   گردِ  زردِ  پاییز
هوایِ    دیدِ  نوروزی    ندارم
زمین   از  دیدنم  گردیده بیزار
مگر   بر گردنِ  او    بارِ   بارم
برای   هرچه  لُوچّک در زمانه
بلا  نسبت که   میدانِ قمارم
زاستقلالِ  من  چیزی مپرسید
که من  همسنگرِ هرچه شعارم
ز   صیادِ  سیاست  گر   بجویی
به نیرنگی   به هردوری شکارم
درینجا  نکته ی  ناگفته   مانده
که من کاری به کاری کس ندارم
ولیکن   گر بخواهد دشمنِ من
 کشد  از  روزگارِ    من دمارم
  سخن سربسته بینِ آستینش
بخواهد  یا نخواهد عینِ مارم

نورالله وثوق

لگد  بر  گورِ حاتم
 
......

آیینۀِ باور

دلی  فکرِ   صفا گستر   ندارد
به  بر    آیینۀِ     باور  ندارد
برادر    تشنۀِ     خونِ برادر   
سیاست   خواهر  و مادر ندارد
...........

به هرچه بازی و..

 همی بازی ازین بدرنگ بازی
مکن اینگونه گیچ ومنگ بازی
دل و دینِ  تو را درمیدهد در
به هرچه بازی وباجنگ بازی
..................
در ماند ه

نپرسیدی   کجا  رفته     حواست
سرت را      می خورد    آزِ   ریاست
ازین در   می زنی خود را به  آن در
شدی  در ماند ۀِ دستِ   سیاست

..................
لگد  برگورِحاتم

به جانِ   بچَّه ها  چم میزنه  یار
ز استقلالِ   دل   دم  میزنه یار
نشسته   بر  سرِ خوانِ   اجانب
لگد  بر  گورِ حاتم  میزنه  یار
.................

بی سُر

دوباره اهلِ سُرسُرگشته    دلبر
خدایا از چه  بی سُرگشته  دلبر
کند  خالی به هرسو عُقده ها را
ندانم  از کجا  پُر گشته   دلبر

...................
 پُرازخالی

پُر از  خالی  بود  اندیشۀِ من
نخورِده  آبِ  معنا  ریشۀِ من
سَر ازسِرَّم به عمری درنیاری
نبرده   پی  کسی  برپیشۀِ من
.........
 تشتِ رسواییِ

شدی  کورِ  خود وبینای  مردم
ندیدی  دیده ای    دریای مردم
جنونِ   تشتِ   رسواییِ جهلت
فتاد   از   بامِ  فرداهای مردم
.........
عقدِ عُقده

به  زعمِ  خود  ولَو  بودی سرامد
نمی دانی  چرا  روزت   سرآمد
عروسِ    نازِ   بِکرِ     اعتقادت
به عقدِ  عُقدۀِ  قدرت     در آمد 
............. 
  دستانِ سیاست

چه کس  برده  ز دلها آنِ مارا
چسان  آتش   زده ایمانِ مارا
گمانِ  من  که دستانِ سیاست
ز بیخ و ریشه کنده جانِ مارا
............
بوی هوا

گزاری     ازچه  برپستی بنایت
چرا    بالا شده   بوی    هوایت
چرا  گشتی   سوارِ مرکبِ  جهل
چراکردی به یک کفش هردوپایت
...................
گوشِ به زنگ

تو را  گرچه  بر این باور درنگ است
دلت همداستانِ سرُب وسنگ است
بیا   زنگ    از نگاهِ  خیره    بزدای
که گوشِ عالَم وآدم به زنگ است
...........................
نورالله وثوق

سمیع الدین افغانی

زموږ دکلي هغه کور

زمــــــوږ دکـلي هغه کور

هغه خټين ديوال کې لور

هــــــا نغری د لرګـــــو اور

چا رانه واخسته په زور ؟

دکور په مينځ کې وه بياله

هــــــا د انګـــــورو ښه چيله

پکې يوښکلې شان حجره

اوس ېې احتياج کړلو دنور

چــــــا رانه واخسته په زور؟

ښکلې باغچـــه  دميلمنو

دڅــــــڼه ورو شــــــا ځلمو

وه د خوښۍا و بدو شپو

اوس راته پاته  دی پيغور

چـــــا رانه واخسته په زور ؟

چا  ترينه   ويوړې دروازې

هم ېې کرکۍ ماتې ښیښې

نــــــې د تنورخـــــيژي لمبې

اوس لوټې لوټې دی نسکور

چــــــا رانه واخسته په زور ؟

يمه  مــــــحتاج  د بل  وطن

نه مې شته  کورنه مې مدفن

وي بــــــه د هجــــــرځانکندن

مات زړونه څنګه شي ټکور

چــــــا رانه واخسته په زور ؟

ربــــــه موږ ستا يو بنده ګان

له تــــــانه غواړو موږ امان

يو زوريدلــــــي  په بد شان

که ته زموږه شـــــې غمخور

چــــــا رانه واخسته په زور ؟

چــــــې ګران وطن موشي اباد

دغــــه غمجن زړونه شي ښاد

دســــــره جــــــوړ شي دا بنياد

افغاني بياشــــــوکــــــلی کور

چــــــا رانه واخسته په زور ؟

-----------------------------

سمیع الدین افغاني

شعرِامروزِافغانستان

نوالله وثوق
...........
آشنایِ نازنازی
...........
پهنایِ صفا
به اقیانوسِ    مردُم  شَو  شَناوَر
بکش  زانسوی    پهنایِ صفاسر
به   کوریِ  دو چشمِ   ناتوانی
بزن چون روشنی خودرابه هردر
........
نیاگارای دلها
بشوران   آتشِ  شوروشری را
بر افروزان  شرارِ محشری را
بپا کن در       نیاگارای  دلها
ز اوجِ    آشنایی  شرشری را
.................
اقیانوس
چسان ازقطره ها مأیوس گردی
نمیخواهی  که اقیانوس گردی 
به  طوفان  دلِ مردم   بپیوند
مباد همباور    افسوس گردی
.........
پروازِفریاد
بیا تنهایی ام را بال و پر  شو
نهادِ    تازۀِ   را همسفر  شو
شنو  از  چشمِ   من پروازِفریاد
که  گفته همصدایِ کوروکرشو
.......
 آیینه گی
بزن   سیلی  به  روی ژاژ  یارا
صفا  را  تیره کن   تیراژ  یارا
بیا  کاندیشه ای   آیینه گی   را
کنیم   از ژرفِ دل   پمپاژ یارا
............
 
موج فکر
هزاران رازِ  درخون خفته دارم
سخنها  زیر  لب   ناگفته  دارم
بیا  با  موج  فکرم  همسفر شو
که  دریاها  دُرِ  ناسفته   دارم
............
 آشنایِ نازنازی
ببین   کاین  آشنایِ      نازنازی
چسان با  سرنوشتت   کرده بازی
نموده    بهرِ    کابینِ  دلِ   تو
دوباره  چهره ه اش را بازسازی
..............
بوفِ پَکر
دوتا   بوفِ پَکر روی  دو بامند
به خونِ هردوی مان   تشنه کامند
هم آهنگِ   سرودِ   مردۀِ    چند
به پیشِ   زندگی   خامِ   تمامند
...........
اختاپوس
ازانِ   خود   ازان مأیوس گشتند
که هر  بیگانه را   پابوس گشتند
به جان   موجِ  آغوشِ   محبت
کم ازکم   عینِ  اختاپوس گشتند
 ..............
شیره
شما   گر  از تبارِ اهلِ   حالید
چرا در  چند  وچونِ قیل وقالید
چرا  ناکرده کاری  کلَّه خامی
کدویِ هرچه سررا شیره مالید
..........
لذتِ دورهمی
چه  پیش آری  زیادی وکمی را
به یک  سو نه مزاجِ دمدمی را
شدی   گیجِ    جَم و غمِّ جدایی
ندیدی    لذتِ   دور همی را
..........
نورالله وثوق