|
نورالله وثوق
خوشۀِ نا خوشی
.........
سهمی که به میهنم رسیده
دانی چه قدر ازو بعیده
درهر قدمی به پایِ مرزش
خارِِ خطر خسان خلیده
بمبی به هوایِ
انفجاری
از دوربه سویِ او
دویده
ازپهلویِ کوچه اش به
کرَّات
زخم از سرِ هرزبان
شنیده
در مزرع قلبِ
بیقرارش
صدخوشۀِ نا خوشی دمیده
در بحرِ نگاه
بیکرانش
سونامیِ درد و غم وزیده
دردا
که به
دَورِ
چشمِ
هوشش
از اولِّ شب الی
سپیده
یا مادرکی شکسته
قامت
استاده و پُشتِ
اوخمیده
یا کودکِ بی غذایِ
بی
کو
کو مادرِ خویش را
ندیده
یا دخترکی
میانِ آتش
از دستِ جفای شُو
خزیده
یا آنکه زنی به
نوجوانی
بر دارِ جفا شده
کشید ه
یا پیرِ غریبِ
ناتوانی
افتادۀِ دست و
پابریده
یک عمر زجورِ جهل وظلمت
هر لحظۀِ زهرِ غم
چشیده
یازخمیِ جنگِ رنگ و
نیرنگ
یا وارِث
یک
سری
شهیده
این رشته سرِ دراز
دارد
ترسم که غزل شود
قصیده
اما سخنی نگفته
باقیست
پایانِ شبِ سیه
سپیده
.......
نورالله وثوق
دسمیع الدین افغانی دوه شعرونه
ملي
خائن ته
بل مــــې وژنــــې
او تـــه ګـورې
څـه عجيـبـه
شــــانته ورور ېې
د وطن په غيږ کــــې
لوی شوې
ورتــــه واېـــې
سپکې سپورې
د
پــــــــردوســــره دې راز دی
خوحـــــاکم زمــاد
کــــورېــــې
خـــوږ وطن دې په بل
خرڅ کړ
تش په خوله واېې چې
ورورېې
چې يووالــــې تــه
دې بـــولي
جــوړوې بــــانې
څــــه نــورې
دا وطــــن د هــــر
افــغــان دی
ته شمـــلې پــه سپکه
ګورې
تاريخونــه يــــې
ژونــدي دي
دا چنــــګيز او
مغــــل ګــوری
قدرتـــونــــه پــه
ګــونډو شول
سورلښـــکر اوپرنګ
پورې
خـــو يــــوه
خــــبـــره واوره
که هرڅه پــه زړه کې
تور ېې
چې تـيــارو رپسې رڼا
شته
بيا په کومو سترګو
ګورې؟
نن يــــووالی
ضــــرورت دی
که اصيل بــچـــې د
مـــورېې
د ملــــی ګټو پاس
بــــان شه
که په هر تنظيم کې
جوړ ېې
نور د جنــــګ لمن
کړه ټوله
که خلاف د ظـــلم او
زور ېې
افغاني احساس
اشنــــا کړه
چــې د هــــر زخـــم
ټکــوریې
----------------------------
سميع الدين افغاني
٢٤ م کال
-
٣
-
٢٠١٠
مهاجرت
شعرامروزافغانستان
صادرات همسایه
...............
طومارِترور
به دوشِ شعله ها بارُم خدایا
شکارِ مشقِ رگبارم خدایا
به هرجاطرحِ طومارِتروری است
طرازِ تتر اخبارُم خدایا
..........
سرمایه ی اقبالِ
چه درسی را بنامِ دا د
دادی
چها بر دشمنِ ما یاد دادی
زدی سرمایۀِ اقبالِ خود را
به دستانِ خودی برباد دادی
.........
لاهورِ دلِ
دگر رفته زتن زورِ دل من
فغان از
زخمِ ناسورِ دلِ من
میانِ آتش وخون غوطه ورشد
پرِ اقبالِ لاهورِ دلِ من
......
هَتّاکی
ازین طرحی که بهرِ ماعدو ریخت
در و دیوارِ این خانه فرو ریخت
گذشت هَتّاکیش از حد که حتی
به هرجا خویشتن را آبرو ریخت
..........
صادرات همسایه
چرا همسایه دل صادر نکردی
به غیرِ مُشتِ گِل صادر نکردی
برایِ رفعِ بوی نفرت ازخویش
دوقطره عطرِ هِل صادر نکردی
..........
بیخودی
دلِ کفرِ جهان را شاد کردی
ازین بتخانۀِ کاباد کردی
ز رمزِ بیخودی ها رفته اقبا ل
زبس ازدل به زشتی یادکردی
..........
وارداتِ ناجوانی
چه تاجیک وچه پشتون وهزاره
شمر یک یک ولو صد هاهزاره
ز زهرِ وارداتِ ناجوانی
دلِ شان انتحاریِ نزاره
............
گرگِ چوپان
چرا بویِ پریشانی گرفتیم
به آتش ازچه مهمانی گرفتیم
گَلایه ازگَله کردن چه بیجاست
که گرگی رابه چوپانی گرفتیم
.................
صدایِ بی رقم
ببوسم دستِ احساسِ قلم را
که شمشیری بود فرقِ ستم را
به آتش می کشد اماچه خاموش
سراپای صدایِ بی رقم را
..........
چکاچِک
پریده رنگِ فکرِ میهنم پِک
که آتش بر درش هی میزند تِک
همی ریزد زچَک چَک های دشمن
زچشمش خون چِکاچِّک وچِکاچِک
...................
نقشه ی راه
چرا با فکرِ جانکاهی بسازیم
زکوهِ خود چرا کاهی بسازیم
اگر داری هوایِ قُلِّهِ دل
بیا تا نقشه ی راهی بسازیم
..........
نورالله وثوق
سمیع الدین سعیدافغانی
داڅه حال دی؟
دغــه خــوب
دلـــیدو نه دی
نه خوبونــــه
دلــــیــــدو دي
داحــــالت
دلــــیـــدو نه دی
نه وخــــتونه
دلــــیــدو دي
څه تیارې دي
خــپری شوي
سمــــه اوغر
یې دی نــیولی
دې وحشي وحشي
شیبوکې
دا فــــرصت
دلیــــدو نه دی
نه وخــــتونه
دلیــدو نه دي
ددې شـــنه
اسمان تر څنګه
دا
زخـــمي زخمي وختونه
مرګ
او ژوبــله ، بیوسي ده
دا
دهشــــت دلیــــدو نه دی
نه
وخــــتــونــه د لــــیدو دي
پرهارونه مـــرګ او ژوبله
دبــــیرحــــمو قـــا تــــلا نو
د
ظــــالــمــــو جــــابــــرانـــو
دا
وحـــشت د لیدو نه دی
نه
وخــــتونــــه د لیــدو دي
حالتــــونــــه تـــوفـــاني دي
اوس
وختونه تــــوفاني دي
ای
د وخــت سالار تــربوره
ستا
خصلت دلیــدو نـه دی
نـه
وخــــتونــه دلــــیدو دي
نن
دخــــدای د بنــــده ګــانو
ډیر
بې حــــده سپـکه کیږي
څوک
پرزیږي څوک زړیږي
دا
قــــیامت دلــــیدو نه دی
نــــه وخــــتونــــه دلیدو دي
ای
ددې زمــــان انــــسانــــه
ســــره یو شه یــــو همت شه
یوه
چــــیغه د غــــیرت شـــه
نــــور غفلت دلیـــدو نه دی
نــــه وخــــتونــه دلیدو دي
تــــر دې غــــلو او ګـــیدړانو
داوحــــشي ، ســــړي خورانو
ترینه خلاص مظلوم انسان کړه
دا
ذلــــت دلــــیــــدو نــــه دی
نــــه وخــــتونــــه د لیــــدو دي
-----------------------------------
سمیع الدین افغاني
نه راځم
اوښكه شوم ليموته بيرته نه
راځم
ستاكلیو كوڅوته بيرته نه
راځم
پريوتم ګريوان نه
توروخاوروكې
ستاسرواننګوته بيرته نه
راځم
جوړدي دسلګواو اوسيلو كړمه
زړه كې دي غموته بيرته نه
راځم
تل دى دتومت په كاڼوزه
ويشتم
نوردى مالتوته بيرته نه
راځم
نشته دى رندان پيالۍ نسكورى
دى
شيخه ستافتووته بيرته نه
راځم
لاړلوساقي چې ځوانيمرګ شولو
ورانو ميكدوته بيرته نه
راځم
اسدالله ميوند-
نورالله وثوق
تابوشکن
----------
چراغِ رهنما
زدی بیجا چراغِ رهنما را
زکف دادی اتوبانِ حیارا
نگر ازگوشۀِ آینۀِ هوش
کنون افسانۀِ کجراهه هارا
............
عالیجنابان
من وتو هردومان عالیجنابیم
جنابِ دارِ قدرت را طنابیم
بهارِ گلشنِ نابِ وفا را
تبردارانِ فصلِ اضطرابیم
........
لباسِ شب
که می گوید سحرنزدیک گشته
لباسِ شب دوباره شیک گشته
چنان بادی فتاده برسرِ کین
که چرخ آشنایی لیک گشته
......................
دربارِ دل
کجا یِ کار را انکار باقیست
بلا بالا وفا را یار باقیست
ز دربارِ دلم هرچه که خواهی
طلب کن طالبِ دلدار باقیست
.................
ثابت و سیّار
هنوز اینجا جفا بسیار باقی ا ست
بلایِ ثابت و سیّار باقیست
درین گلشن چه حکمت رفته درکار
که گلها میروند و خار باقیسست
...............
تابوشکن
به خاک اندرکنم باروی تان را
سیه سازم به گیتی روی تان را
فرو آرم زبام بارۀِ شک
به دستانِ یقِین تابوی تان را
.................
روانِ آشیان
گرفتی از تنِ این خانه جان را
زدی آتش روانِ آشیان را
نداری مادر و خواهر از آنرو
نه دانی داغ و درد مادران را
.........
داغ
چرا بالا نمی گیری سرت را
به بین ویرانی دور وبرت را
نشسته مادرِ میهن به داغم
به داغت می نشانم مادرت را
............
چَت
نمی دانم که جرأت می کنی یار
سفردرعمقِ حیرت می کتی یار
بیا چَت کن به
یارانِ همآوا
سرِ شب را اگرچَت می کنی یار
........
تاریخِ صدا
گهی همسوی سودای شعارم
گهی مُجری موجِ انفجارم
دلم جغرافیایِ طولِ ذلت
ز تاریخِ صدایم شرمسارم
.............
جغرافیایِ دل
زدیم ازبس به سینه سنگِ تاریخ
شده افسانۀِ ما ننگِ تاریخ
سویِ جغرافیایِ دل سفرکن
چه می پیچی به پیچِ تنگِ تاریخ
...........
نورالله وثوق
پنجشنبه 19 /12/ 1388
همت الله امين زى
کنډوالې
وطن ځکه کنډوالې شو
چې فرمان په فرمان راغى
دتورتم تيارې خورې وې
دښاديوآرمان راغى
وړکى ماشوم يتيم شو
چې دوخت قومندان راغى
عالم ټول ورته حيران شو
چې داڅه شان دوران راغى
خوښي نه وه غم پرېمانه
دغمونوکاروان راغى
هېڅ په ښه بدخبرنه وه
خودجنګ ترميدان راغى
(امين زى) يې هله ډوب کړ
چې داوښکوباران راغى
گلوگاهِ فضا
........
خطرپشتِ خطر
من وتو
تا
سفر درپیش داریم
خطر پشتِ
خطر
درپیش داریم
کمر را خم مکن کاندر
خمِ
راه
بسی
کوه و کمر در پیش داریم
..........
فصلِ باور
زهرسو
راهِ
فردا گشته بسته
سرِ هرگردنه
دزدی
نشسته
مسافر میرود
بادستِ
خالی
بسو ی فصلِ باور
دل شکسته
.................
اسبِ هوشِ
مسافراز چه رو
تمکین نکردی
علاجی
برکمینِ
کین
نکردی
به چنگِ
رهزنان افتاده ی
زان
که اسبِ هوشِ خودرا
زین نکردی
..............
خنده آور
زدی
تاجِ
جفا
را تا که
بر سر
نیاورده
کس
از
کارِ تو سر در
صدایِ
های
های
گریه ی
ما
شده
پیشِ
نگاهت
خنده آور
............
جشنِ آتش
لباسی ماتمی
در تن ضروری است
در ینجا
جشنِ آتش عیدِ زوری است
به
ما
شنبه
و
یکشنبه
ندارد
که هرروزِوطن چارشنبه
سوری است
...............
گلوگاهِ فضا
چه
می بینی
میانِ
خون
شنا را
به
پوشان
رویِ گند
آشنا
را
بگیر
ای
رهزنِ
همباورِ
من
سرِ
راهِ
گلوگاهِ
فضا
را
.........
رفعِ رسوایی
شنو
شهکارِ
مشیِ
آ شنا را
صدور
منعِ
پخش
شعله ها
را
پیِ
تطهیرِ
رسوایی
یاران
گرفته
حلقِ
سیمایِ
صدا
را
.........
پرسش برانگیز
به
جانِ
مجمعِ
از
غصه
لبریز
زبس
دندانِ خود
را کرده ای تیز
بود
هر گامِ
اقدامِ
نگاهت
به هرجا
میروی
پرسش برانگیز
................
رونوشت
به
باغِ تان نه برگی نه
بری بود
تبرداری
به هر دور وبری بود
پیامِ
روشنِ
اندیشه ی
تان
زظلمت
رونوشتِ دیگری بود
...............
سرسام
چه آرام
وچه
آرام وچه
آرام
تمامِ
پخته ها
راکرده ام
خام
چه میگردی به
گِردِا
گِردِ آتش
مکن خودرا الا ای ساده
سرسام
..............
ناکجا
آباد
نگاهِ
آب و گِل
فریاد
گشته
که اینجا
منزلِ
بیداد
گشته
ازین کوچه شجاعت کوچ
کرده
فرارِ
ناکجا
آباد
گشته
.........................
نورالله وثوق
شنبه
- 15 -12-
1388
نیمګړې لار
مونږ ته مـــــــــو خپــل دکلې لار ياديږي
ز مونږ سپرلي مـــــــــونږ ته بهار ياديږي
مونږ دژوندن پــــــــــه اوږ دې لار ورتلو
خپل مستـقبـل تـــــــه امـــيد وار ورتــلو
دامــــــــــــو دديــــــــن او دائــــيــــن لاره وه
دامــــودپـــــــــــوهــــې او يــقـيــــن لاره وه
مـونږ پدې لارکې خپل مقصدلورې تلو
مونږ خپل بري اوخپل مطلب لورې تلو
ددغــــې لارې د مــنــــزلـــنـــــــــو وروسته
بــيا دکلــــــــــــــونو کــړاونــــو وروســتــــه
اوس هـــــم منزل ته رسیــــــــــدل ګران دي
په دې پــــيچومـــــــــو ورختـــل ګران دي
ددغــــې لارې ســــرانــــجـــــــــــــام نشــته
پکــې ښــــاغلــــی اونيک نــــام نشتـــــــه
پـــه پــــردوسر پــــه بــــل ګلــــــــــــشن لاړو
د خپـــل مطــــلب ځينې پـه څنــــــګ لاړو
اوس يــــو مــحتاجــــــــــه دپــردو د وطن
يــونــــاعـــلاجــــــــــــــه د مـــيــــرو د وطن
دلـــته مو هـــــــــــــم ز مونږ ارمـــان ژړوي
مونږ خپل مالت خپل ګلستـــــــان ژړوي
مــــونږ زحــــمتونـــــــــــه کـــړاونــــه ګالو
مونږ په رښتياتيــاره وخـــتــــــــونه ګالو
چې په وطن مـــــــــــولوی ناتار جوړ دی
وحشـــي خـــزان مــــــــو په ګلزارجوړ دی
مونږخـپل وطن تـه دخـــــــــدمت په هيلـه
مونږ د اباد کلــــي ، مالت په هيلـــــــــــــه
اوس په همــــــــدې ارمــــان سوچونه کوو
په خــپل تير شـــــــوي ژوند فکرونه کوو
مونږ ويــــل وطنـــه چـــې اباد به دې کړو
غليم بـــــــــه ورک کړواوبنياد به دې کړو
چې مو پــــدې دنــيا جنــت جــــــــوړوای
خپلو پــلــرو تـــه مـــــــــــو عزت جوړ وای
کله بــــــــــــه خپـــل وطــــن ابــــاد ووينو؟
د ولــــســـونــــو اتــــحـــــــــــــــاد وويــــنــــو
اوس ترې محــــــــروم يوهرهرڅه تباه دي
ټــــول زحمتــــــــــونه او کــړه وړه تباه دي
که خـــــــــــداې مو بـــيا په هغه لار بوځي
پــــه هـــغـــــــــــه کلــــې او ګلـــزار بوځــــي
ربــــه موږ ستا نــــه تـــل امــــــــا ن غـواړو
د ښـــه ژونــــدون ســــره ايمــــــــان غواړو
ته مو عــــزت تــــه مـو همت وســــــــــاتې
ته مو غـيرت زمونـــږه پــــت وســـــــــاتی
څه بــــې ګناه ډيــــر افغـــــــــانان تباه شول
زمــــوږ زاړه زمــــــــــوږ ځـوانان تباه شول
لـــه دغـــــــــــــــه بنده مـــوږ ازاد کړې ربــه
د ولــــسو مــــو اتــــحـــــــــــاد کـــړې ربــــه
تــــر څــــو د کلـــــــــــو پــــه لار بيـا لاړ شو
د خــــپل ښاغــــــــــــلو پـه لار بيــا لاړ شو
په افغاني احســــــــاس وطــــن جــوړ کړو
ها دخپل پـــلار نيکـــــــه مدفن جوړ کړو
***
درحمان با با مزار
چه د رحمان بابا مزار ورانوي
د پښتنو ستر افتخار ورانوي
دا د فرهنګ او د ادب دښمنان
زموږ کلتورزموږ یادګارورانوي
زموږ تاریخ ته دوی په سپکه ګوري
دوی زموږ څلی او منار ورانوي
نن د صوفی عبدالرحمان په پلمه
د تصوف پلونه او لار ورانوي
دوی د انصاف او انسانیت نه لری
نن که رحمان سبا انصار ورانوي
دا تنګ نظره دتعصب لیونیان
د افغانانو کار او زیار ورانوي
اغیار به دا ارمان تر ګوره ویسي
چه د افغان ولس ګلزار ورانوي
افغانی زموږ د پرګنو یووالی
د دښمن ځاله او اعتبار ورانوي
--------------------------------------
سمیع الدین افغاني
٨ /
٣ /
٢٠٠٩
مهاجرت
|
