|
|
نوید روز ،تربیون ازاد روشنفکران، در زمینه های آشتی ملی ،تفاهم
|
|
مهرانه نمکین
شهکار و کارستانِ زور تر از زور ها !! گزارش مهرانه نمکین از جلسه ی شورای وزیرهای جمهوری اسلامی اوغانستان
جلالتمآب حامد کرزی رئیس جمهور جمهوری اسلامی اوغانستان ده یکی از جلسه های مهم شورای وزیرهای جمهوری اسلامی افغانستان ؛ ده همی نزدیکی ها فرمودن :
خواهر ها و برادر ها ، وزیر صاحب ها !
به نام خداوند مهربان خود ما ؛ جلسه ی امروزه ی شورای وزیرای جمهوری اسلامی اوغانستانه آغاز می کنیم ! چی ؟!... گفتین : چرا « خداوند مهربان خودِ ما » گفتم ؟ هئ ئ ئ ئ .. تا کئ که مه نان از یونیکال بخوریم و عقل به شما شوم و غم دزد های اوغانستانه داشته باشم ! حالی همی ره هم مه بریتان جویده بتم که « دزد هم میگه خدا و کاروان هم » ! مالومدار خدای کاروان ده فکر کاروان اس و نمیخواهه دست دزدا به او برسه ؛ مگه خدای دزدا به بنده های خودیش فکر میکنه و راه ره صاف میسازه که کاروانها زنده و زار نوش جان دزدا شون ، تا باز دزدا شکریش کنن ، عبادتیش کنن و به یادیش باشن!!! خوب . بیائیم سر اصل اجندا ! ببنین ؛ داد و فریادیشان دنیا ره گرفت که فلانی تقلب کد ؛ به میلیون رأی ما و مارشال صاحب و خلیلی صاحبه باطل اعلان کدن ؛ انتخاباته به دور دوم بردن ؛ آخر دیدین که به زور« خدای خودِ ما » کل شانه شرمنده کدیم ، مجبور شدن از اوباما تا بان کیمون و راسموسن و دیگه ها و دیگه هایش همه سره ماندن ، گفتن هس نیس ده ملک اوغانستان همی کرزی اس و مارشال اس و خلیلی ! ما تسلیم ، اینه توبه ، توبه نصوح ! چیغ و پیغ انداختن که فساد اس ، فساد اداری اس و دیگه کارا بد نیس ؛ همی فساد که گم شوه یا کم شوه دیگه ما گپ نداریم . اونه دیدین که دستی جلسه فساده جور کدیم و عین همو « صاحبی » ره هم که میخواستن آزار بتن ؛ گشتاندیم و آبرویشه به جای کدیم . از همواول گفته بودیم و می گفتیم که طالبا برادرای ماس ، ما همه یک چیز هستیم ، قبول نمی کدن ؛ آخر به اِی هم ؛ خرفهمشان کدیم و اونه ده جلسه ی لندن دست ها ره بالاکدن که بالکل حق میگی و هله « مصالحه » کو ، اینه پول و اینه امکانات !... به خیر تیزی کده جلسه میکنیم ، سر کُله گی ره گرم میسازیم و برادرا ره پهلوی خود می آریم ؛ مکتب های دختر هاره بسته میکنیم ؛ زن هاره به خانه می شانیم ، تلویزیون و ایقسم چیز ها ره اعدام کده میریم ؛ ده پنج وقت نماز پشت هر نفره میگیریم ؛ بری خیر عام هر هفته چند دست و پای قطع میکنیم ، هرماه چند تاره به دار بالا میکنیم و اونه کار های دیگه ره که تجربه شده و همه گی دیده استن و حاجت توضیحات نیس ! مشکل با پاکستان و موضوع خط دیورنده هم حل میکنیم ؛ حالی اگه دیگه ها «دوست» ما باشه ؛ پاکستان « برادر» ماس ؛ بین برادرا تقسیم و ترکه چه مانا داره !؟ هیچ همه ده یک قلاع میباشیم ؛ همو «کانفدراسیون» حکمتیار صاحبه عملی میکنیم . موضوع ها و پلانهای او طرفتر و دور تر باشه ؛ بری آینده ! مگه ده ای جلسه چیزی ره پیش میکنم که ما و مارشال صاحب و خلیلی صاحب و وزیرای اقتصاد و کار و امور اجتماعی و عدلیه سر ازو چرت زدیم و مغز سر آو کدیم ؛ کتی قاضی القضات صاحب و حضرت صاحب و قانونی صاحب هم کله به کله شدیم . با ایکه شما ؛ نه حق اوره دارین و نه عقل اوره که ده ای باره گپ بزنین ؛ بازهم رسمه به جای میکنیم ! ها راستی ؛ فکریتان باشه که اساس مؤفقیت و قدرت ما همی رسم هاس ؛ همی عنعنات اس . مثلاً یک میلیون نفر فامیده و دانسته و پروفیسر و متخصص داخل و خارجه جمع کو ؛ از او کده گپ نو ؛ پروژه ی مهم و کار به خیر مردم و دنیا نباشه ؛ درو طرح کو و راه ها و وسایل عملی و تطبیقی ایشه پیدا کو ؛ دو توت ارزش نداره ! مگر چار تو لگه و لوگه و حتی زندانی و اعدامی ره دور هم جمع کو ، ؛ پلو و چپن بتی و نامیشه « لویه جرگه » بمان ؛ همه چیز درست میشه و هرچه میخواهی سریش تیر کو ؛ مردم صدقنا و آمنا میگن و دنیا گل و گلزار و تو هم مست الست ! ازی خاطر نهایت درجه متوجه رسم ها و عقیده ها و نرخ ها و رواج ها باشین ! هیچ چرت نزنین کس ده هزار سال دیگه هم پُشت ازی نمی گرده که ای رسم و رواج چه هس ؛ ای باور و عقیده چه معنا داره ؛ از کجا آمده ، به خیرماس ، به شر ماس !؟؟ اونه دیدین کس هایی که خواستن روشنفکری کنن ، پُشت حقیقت و دروغ و صحیح و غلط و خرافات و غیر خرافات گشتن ؛ همی رسم و رواج و عقیده و نرخ و عنعنه بلای جانشان شد ! مگر چارتا دزد سرگر دنه که همه هم می شناختیشان ؛ گپ از عقیده و کفر و ایمان و عنعنات و سنت ها بالا کدن ؛ دیدین که کُل ملک ؛ رمه واری دور شان جمع شد ، خوده به کشتن داد ، خانه و هستی خود و پدر و مادر و خواهر و برادر خوده ؛ خاک و خاکدان کد که راه صیحیح میریم ، راه بهشت میریم ، خدا همی گفته و پیغمبر و امام و پیر و پیشوا همی گفته !.. بدو صوابه عظیمه گیرکو ؛ هله کلید بهشته بگی ، مبادا که پس بمانی .. !؟؟ ها راستی ؛ یک کار مهم دیگه ! کار نی شاهکار ، کارستان !! ای حقوق بشر و اونها که پشت جرائیم جنگی میگردن و یک تعداد پای کفیده و سرلوچ و لوده که داد از « حق الله » و « حق العبد » میزدن ؛ راستیش یکی دو سه سال سرِما زوری کدن ؛ ماره نماندن قانون مصالحه ره امضا کنیم و جان همه برادرای طالب و جهاد و مقاومت و دیگه یارا و همکارای ما و بنده های خدای خود ما ره آرام بسازیم ؛ آخر شورا ره گفتیم : برین باز به همی دوثلث آراء فیصله ایش کنین و به استناد قانون اساسی بیارین که بدون امضای ما نافذ شوه و دهان کُله گی واز بمانه ! بخیر ؛ اِی کار کلان هم شد ؛ حالی نه کس از کس پرسان کده میتوانه ؛ نه کس رهبرای معظم جهادی و بزرگای طالبا و عزیزای دیگه ماره امپولق زده میتانه ! فقط که چیگیز و هلا کو و علاوالدین جهانسوزه... کس محاکمه کده بود !!؟؟؟ ( خنده و کف زدن های ممتد با نعره های تکبیر ) بس ، بس ! تشکر؛ ایقدر احساساتی نشین که همی احساسات زیاد هم خوب نیس ؛ اونه نتیجه ایشه خو دیده استین ! اِی وظیفه ی ما بود ! ما باید حق ای بزرگاره ادا میکدیم . ما هرچه داشتیم ، هرچه داریم و هرچه ده آینده خواد داشتیم ؛ از خیرات سر همی بزرگاس ؛ اگه نی ما کجا و پاچاهی اوغانستان کجا ؛ ده همو نوکری یونیکال ، خام و کال و بی نام و بی نشان می پوسیدیم و برادرهاره هم شپش ها و خسک های هوتل و مهمانخانه ؛ آخر پرت و پوست میکد ! نشنیدین که میگن : مار هرجا کج بره ؛ ده غار خود راست میره !!! ما به اندازه او روشنفکرای اوغانستانی و شرقی نیستیم که به خود هم دروغ میگن !!! اینه حالی چشمک زده چشمک زده رسیدیم سر اصل گپ آجندا ! ها ؛ راستی ما ده ای باره نظر مادر میرویس جانه هم گرفتیم . ازی خاطر گپ بالکل پخته اس ! کل تان کلوخ چشم دار واری تیری تیری سیل استین و هئ به ای چورت میزنین که چه وخت جلسه ی لعنتی ختم میشه که خانه یا پارتی بریم ؛ شمال دنیا ره درست بخوریم ، حساب در آمد و برآمد خوده بگیریم ؛ عیش و نوش کنیم ...! هیچ به فکر تان هم نگشته که چطو میشه ؛ اندکی از همی ازدحام ترافیکی ده شهر کم شوه ؟ هرروز ؛ ده همی وقت آمد و رفت مامورین و شاگردا می بینین که ده شار چه حال میشه ؟ ده همی بردن و آوردن مامورین چقدر پول دولت خرچ میشه و چقدر پول خود اونها ؟ چقدر حادثهء ترافیکی رخ میته ؛ چقدر جیب زده میشه ، چقدر بی ادبی ... میشه ؛ چقدر مریض ها به شفاخانه نمیرسن و چقدر مرده ها به قبرستان ؟؟! ووئ ! وقت از وقت که گذشت ؛ اونه مجبور استی مُرده ره هم پس به یخچال بمانی تا فردا غم کفن و دفنیشه از سر بخوری ! خوب پهلوی دیگه ایشه فکر کنین : از همی 7 یا 8 صبح که میشه چقدر نفر ـ زن ـ مرد ، پیرـ جوان ، بیوه ـ بیچاره ـ خوده نزدیک دروازه های ادارات میرسانن ؛ پیش شورا و ستره محکمه و مثل ازی جای ها چقدر عسکر و پولیس سرگردان میشن که ای نفری ره تا 9 و نیم و 10 صبح دور دور به انتظار نگاه کنن ؛ چقه خسته میشن ازای که فکر خوده به هرکس و به حرکات همه بگیرن که چیزی تیس و درم نکنه !؟؟ بعد از 12 بجه به خاطر نان و نماز مامورین ؛ همه نفری باید بیرون کشیده شون و باز پس از یک و نیم بجه ؛ همو درک اس و هموخرک ! از 3 بجه به بعد که تیاری رخصتی شروع میشه و باز باید محلات تخلیه شوه و تمام مناطق بری خروج مامورین و مخصوصاً بزرگای شان مین پالی و خلوت شده باشه ! هیچ کدام تان فکر نکدین که از ای سرگردانی عسکر و پولیس و امنیتی های خاص هم باید یک قسم کم شوه ، اونها هم به استراحت کافی ضرورت دارن ! خو خلص خواهرا و برادرا ، وزیر صاحب ها ! ما دری موضوع شاهکار کدیم شاهکار ؛ به یک تیر چند فاخته زدیم . رخصتی مامورین و مکاتبه از یک روز در هفته (جمعه ) به دو روز ( جمعه و شنبه ) زیاد کدیم . به ای ترتیب اوغانستان از بسیاری ممالک پیشرفته هم پیشرفته تر شد . ایکه مشکل ترافیک چقدر کم میشه ؛ به بودجه دولت چقدر صرفه جویی میشه ؛ مردم چقدراز سرگردانی خلاص میشن و سهولت های دیگه و دیگه ... ببین که حسابیشه صد مستوفی هم گرفته نمی تانه ! بازهام موارد مهم دیگه ره وزیر صاحب کار و امور اجتماعی و وزیر صاحب عدلیه به تفصیل بیان میکنن ! پس از چک چک های ممتد ، نعره های تکبیر و شعار های زنده باد رئیس جمهور خردمند ما ؛ همه دست هارا تا سرطاق ها بلند گرفتند . کرزی صاحب ؛ حیران شده فرمودن ؛ مه کئ گفتیم ؛ حالی رأی بتین !؟ وزیرها همچنان با دستان بلند فرمودند : ما همی رخصتی پر فضیلته از همینجه عملی کده ؛ رأی خوده می تیم و به اجازه ی شما میریم که پلان استفاده ازثمرات و برکات اِی دو روز مبارکه تیار کنیم !
مهرانه نمکین
از 2010 متری محل جلسه ی شورای وزیران در قصر گلخانه دانش کړوخېل افغان پياوړی ډيپلوماټ (عبدالرحمن پژواک( عبدالرحمن پژواک د قاضي عبدالله زوى په ١٢٩٨ هجري لمريز کال کې د افغانستان د پلازميني کابل په ده افغانانو کي دې نړۍ ته سترګې وغوړولې. چي يو ستر پوه ، ليکوال ، او سیاسي شخصيت وو . نوموړی له ډېر کوچينوالي څخه ډېر ذکي انسان وو، هغه خپلې لومړنۍ زده کړې له خپل پلار څخه چې د خپل وخت مشهور عالم او فقيه وو، او همدارنګه له خپل مشر وروو قاضي حفيظ الله څخه په خپل پلرني ځاى کې چې د ننګرهار ولايت د سره رود ولسوالۍ د باغبانيو کلى دى، زده کړې او مخکې تردې چې د باغبانيو کلي ته نږدې د ( مطلع دانش ) لومړني ښوونځي کې شامل شي، د لومړنۍ پوهې او لوست له نعمت څخه برخمن و. عبدالرحمن پژواک په دغه ښوونځي کې له دوو کلونو زده کړې څخه وروسته دې ته اړ شو چې له خپل پلار او کورنۍ سره د خو ګياڼيو ولسوالۍ کږې ته ځاى بدل کړي ، ځکه د نوموړي پلار قاضي عبدالله د هغه ځاى د محکمې مسووليت پر غاړه واخيست چې څه موده وروسته بيا د کابل مرافعه محکمې ته تبديل شو. نوموړي د کابل ښار په ده افغانانو سيمه کې يو لوى کور واخيست او له خپلې کورنۍ سره يې هلته اوسېده، عبدالرحمن پژواک د حبيبيې په لېسې کې شامل شو، هلته يې خپلې زده کړې په بريا سره مخ ته ويوړې او همدارنګه شعر او ادبياتو ته د ده د تلوسې او استعداد له امله يې د حبيبې لېسې په کنفرانسونو کې خپل شعرونه او مقالې لوستلې او همداراز د لېسې د فوټبال د لوبډلې د ځلانده ستوري په توګه پېژندل کېده. نوموړي د لېسې تربريالۍدورې وروسته دهغه وخت په يواځېنۍ فاکولتې (طب پوهنځي) کې دوه کاله زده کړه وکړه . په دې وخت کې د نوموړي پلار چې په ستره محکمه کې يې د تميز د رييس په توګه کار کاوه ، د زړه د درېدو ( قلبي سکتې ) له امله ومړ . دهغه د پلار ناڅاپي مړينې د نوموړي پر کورنۍ او د هغوى پر ارامه ژوندناوړه او ژور اغيز وکړ، څرنګه چې د استاد پژواک مشر ورور په شمال کې د قاضي په توګه د دندې پرمهال وژل شوى و، استاد پژواک د کورنۍ د مشر په توګه د پلار له مړينې وروسته د کورنۍ سرپرستي پر غاړه واخيستله، د خپلو وروڼو د ښې روزنې او د کورنۍ د نورو غړيو د ښې پاللو لپاره اړ شو چې زده کړه پرېږدي ، په کابل کې يې خپل پلرنى کور وپلوره او د کورنۍ غړي يې بېرته باغبانيو ته ولېږل. استاد پژواک عملي کار د وخت د مطبوعاتو په خپلواک رياست کې لومړى د ژباړن په توګه او وروسته په نوروله مسووليت څخه ډکو دندو کې پيل کړ. د مطبوعاتو په خپلواک رياست کې د دندو د ترسره کولو پرمهال په شعر ، ادب او اړونده مطبوعاتي چارو کې د استعداد له امله ، نوموړي د چارو د مسوولينو پام ځان ته راواړاوه. نوموړي په لومړيو کې په خپلو اثارو کې ( وفا ) او وروسته (ارمانجن ) تخلص درلود ، خو په پاى کې د (پژواک ) د تخلص په ټاکلو سره په رښتيا سره د بشري کتلې او افغاني ټولنې د لوړو ارمانونو د غږ انعکاس ورکوونکى شو. په پښتو او دري ژبو د استاد عبدالرحمن پژواک شعرونه او نور اثار د هېواد د خپرونو د ښکلا لامل وګرځېد او د شاعرانو او اديبانو په منځ کې يې چې وروسته ټول د ده ملګري او علاقمندان وګرځېدل، ښه او لوړمقام ترلاسه کړ. استاد پژواک په ١٩٤٦ ميلادي کال کې په لندن کې د افغانستان په سفارت کې د مطبوعاتي او کولتوري اتشې په توګه وګومارل شو ، د لومړي ځل لپاره يې له هېواد څخه بهر په سفر او مطالعې پيل وکړ، د ديپلوماسۍ په برخه کې له کار سره اشنا شو او په هماغه ځاى کې يې په انګليسي ژبه د افغانستان او د پښتونستان د ټاټوبي د پېژندنې په اړه اثار خپاره کړل. نوموړي د دې ماموريت په دوره کې د سکاټلنډ د ادنبري په پوهنتون کې د ژورناليزم او نړيوالو اړيکو په څانګه کې خپلې زده کړې مخ ته يوړې.
عبدالرحمن پژواک استاد پژواک له سفير سره د نظر د اختلاف له امله له خپلې دندې څخه استفعا وکړه او د کار او کارګر د نړيوال دفتر د مطبوعاتو په څانګه کې شامل شو، له يو کال خدمت وروسته په ١٩٤٧کال کې په واشنګټن کې د افغانستان د سفارت د مطبوعاتي اتشې په توګه وګومارل شو. د ( ١٩٤٨ ١٩٥٠ ) کلونو ترمنځ له هغه ځاى څخه بېرته د مطبوعاتي او کولتوري اتشې په توګه په لندن کې د افغانستان سفارت ته تبديل شو، خو څه موده وورسته يې له دې دندې څخه هم استعفا وکړه او وطن ته راستون شو ، څه وخت يې اوزګار تېر کړ او په ١٩٥٣ کال کې د بهرنيو چارو په وزارت کې وګومارل شو.
دوتنه:Abdurrahman pajhwak1.jpg عبدالرحمن پژواک استاد پژواک د دغه مهم مقام په لاسته راوړو سره وکولاى شول د ناپييلو(نامنسلکو) هېوادونو په ټولو سيمه ييزو او نړيوالو کنفرانسونو کې د افغانستان د ځانګړي استازي په توګه ګډون وکړي، چې کولاى شو په ١٩٥٥ ميلادي کال کې د اندونيزيا په باندونګ کې د ناپييلو هېوادونو د مشرانو په لومړني کنفرانس چې دى هم د افغاني پلاوي غړى و، او د کنفرانس په ترڅ کې د انسلاک د نشتوالي اساس هلته کېښودل شو او افغانستان هم د هغه د بنسټ جوړولو د غړي په توګه وپېژندل شو، ياد کړو. استاد پژواک په ١٩٥٨ کال کې لومړى مختار وزير او وروسته په ملګرو ملتونو کې د افغانستان دايمي استازى او لوى سفير وټاکل شو او نيويارک ته واستول شو. نوموړي څوارلس کاله دا څوکۍ په ښه برياليتوب سره مخ ته يوړه او په نړيوالو چارو کې يې بې بېلګې اهليت او کفايت وښود او په ملګرو ملتونو کې د باوري او ځلاندو څېرو څخه وپېژندل شو. له همدې امله د افغانستان د لوى سفير په توګه د خپل ماموريت پر مهال ، د ملګرو ملتونو د سرمنشي او د امنيت د شورا په تاييد سره ده ته نورې مهمې او زياتې دندې وسپارل شوې د بېلګې په توګه:
همدارنګه استاد پژواک په ١٩٦١ کال کې په بلګراد کې او په ١٩٦٤ کال کې په قاهره کې د ناپييلو هېوادونو د مشرانو په دوو مهمو کنفرانسونو کې د افغان پلاوي د غړي په توګه ګډون کړى دى. استاد پژواک د سياسي کفايت پر بنسټ او د ملګرو ملتونو د سرمنشي او د نورو غړو هېوادونو د استازو ترمنځ د باور له امله د ( ١٩٦٦- ١٩٦٧ ) کلونو ترمنځ د دغه سازمان د ٢١ مې عمومي غونډې د مشر په توګه وټاکل شو، چې د دغه مقام لاسته راوړل په نړيوالې ټولنې کې د ده خپل او د هېواد وياړ وګرځېد. د عمومي اسامبلۍ د رياست په دورې کې استاد پژواک د ځينو بېړنيو غونډو رياست چې د عربو او اسراييلو تر منځ جګړې نړيواله وضعه تر بل هر وخته تريخه کړې وه، هم پر غاړه درلود. د امنيت د شورا ټولو غړيو او د پرمختلليو هېوادونو استازيو ، استاد پژواک د راتلونکي سرمنشي مقام ته تر ټولو ښه کانديد باله اوبې له کومې انديښنې يې ددې کار د شونتيا وړاندوينه کوله. استاد پژواک په ١٩٧٢ کال کې په لوېديځ المان کې د سفير په توګه او د ١٩٧٣ ١٩٧٦ کلونو ترمنځ کې په ډهلي کې د سفير په توګه او وروسته يې په لندن کې د هېواد د سفير په توګه دنده ترسره کړه. په ډهلي کې د خپل ماموريت پرمهال يې لاندې مهمې دندې ترسره کړې دي: ١- په الجزاير کې د ناپييلو هېوادونو د مشرانو په کنفرانس کې د ولسمشر ځانګړى استازى او د افغان پلاوي مشر ( ١٩٧٣ ) ٢- په پاکستان کې د اسلامي هېوادونو د مشرانو په کنفرانس کې د ولسمشر ځانګړى استازى او د افغان پلاوي مشر ( ١٩٧٣ ) ٣- په کولمبو کې د ناپييلو هېوادونو د مشرانو په کنفرانس کې د افغان پلاوي غړى ( ١٩٧٧ ) استاد پژواک د غويي د اوومې د خونړۍ کودتا ( ١٩٧٨ ) او د شوروي اتحاد د يرغلګر ځواک لخوا د هېواد د اشغال له پيل سره په لندن کې د سفارت له مقام څخه استعفا وکړه ، کابل ته له راتګ سره سم د نورمحمد ترکي د رژيم لخوا په کور کې ترڅارنې لاندې ونيول شو. ارواښاد استاد پژواک دهغه وخت د دولت د رييس ببرک کارمل سره په هغه ليدنه کې چې د ببرک پر ډېر ټينګار يې له ده سره ترسره کړه د هغه د ((جبهه ملى پدر وطن )) سره له همکارۍ ډډه وکړه. په همدې وخت کې و چې داستاد پژواک ناروغي سخته او د نس وينه بهيدنه ورته پيدا شوه. ده د پالونکيو ډاکټرانو د ټينګار او توصيې له امله ډهلي او لندن ته په تللو اړ شو په (١٩٨٠) ،استاد پژواک له عمليات او نسبي روغتيا وروسته بېرته کابل ته راغى او دهېواد د ازادۍ او د حقونو د بيا تر لاسه کولو او دهغه د برخليک د ټاکلو لپاره يې په شونوپټو لارو کار پيل کړ ،چې د يو شمېر دوستانو او ځوانانو په مرسته يې په پټه (( د بشر د حقونو ټولنه )) جوړه کړه . په خواشينۍ سره چې داستاد پژواک ناروغي بيا هم مخ په ډېرېدو شوه او په( ١٩٨٢) کال کې ددرملنې او د کمونستي نظام پرضد د مبارزې لپاره ډهلي ته لاړ او دډهلي په اشوکا هوټل کې يې ديوې خبري غونډې په جوړولو سره د شوروي ځواکونو له خوا د هېواد له نيولو سره خپل ضديت څرګندکړاو د ملګرو ملتونو له سازمان څخه يې سياسي پناه وغوښته . ارواښاد استاد پژواک له درملنې وروسته ، دافغانستان د مسلمانو او ازادي غوښتونکيو خلکو له حق جهاد څخه د ملاتړ د ترلاسه کولو او له يو شمېر افغانو شخصيتونواو نورو مراجعو سره د خبرو په موخه المان ته لاړ . په لوېديځ المان کې د پاکستان سفارت د خپل هېواد په لارښوونه ، استاد پژواک ته بلنه ورکړه چې خبرو اترو او د افغانستان قضيې ته حل موندلو لپاره د پاکستان د حکومت د قدرمن ميلمه په توګه هغه هېواد ته ولاړشي ، استاد پژواک هم ځنډ ونکړاو پاکستان ته ولاړ . په پاکستان کې له درې مياشتينۍ استوګنې او خبرواترو وروسته ، يو ځل بيا له افغانانو او ملګرو ملتونو سره د مفاهمې لپاره اروپا او امريکا ته ولاړ ، بيا پاکستان ته ستون شو او (١٩٨٣) کې په سياسي فعاليتونواو جهادي رهبرانو، قوماندانانو، قومونو او قبايلو له مشرانو ، پوهانواو ژورنالستانو سره يې مخامخ اړيکي نورې هم زياتې او د ( د مجاهد ولس په رسنۍ ) او نورو جرايدو او د مرکو په ترسره کولو او د مقالو په ليکلو سره يې مجاهدين په نظامي او سياسي جبهو کې د يووالي د نشتوالي خرابو او ناوړه پايلو ته ځير کړل . څرنګه چې دپاکستان حکومت داستاد پژواک دغه ګټورې کړنې دخپلو ګټو اوپلانونو سره په ټکر کې وليدې ،له څه مودې وروسته يې دپېښور په حساسه سيمه کې داستاد پژواک استوګنه ونه شوه زغملى اوپه رسمي ډول يې هغه (نا مطلوب شخص )اعلان کړ، امر يې ورته وکړ چې ژر تر ژره د پاکستان خاوره پرېږدي او د وتلو تر وخته يې استاد پژواک په خپل کورکې تر سختې څارنې لاندې ونيوه . هغه په پاى کې د ملګرو ملتونو د پناه اخيستونکيو د دفتر په منځګړيتوب امريکا ته لاړ. ارواښاد استاد پژواک په نيويارک کې د ژنيو د سولې مذاکرات چې په هغه کې مجاهدينو ته دګډون حق نه وو ورکړل شوى، د معقولو دلايلو په وړاندې کولوردکړ او د ملګرو ملتونو د سازمان د پنځه ماده ييز پلان په مقابل کې يې دافغانستان د خلکو د لوړو مصالحو د ساتنې لپاره يو بل عادلانه پلان ترتيب او د ملګرو ملتونو سازمان ته وسپاره. ارواښاد استاد پژواک ، له يو لړ فعاليتونو او درملنې وروسته د مسافرت د ويزې په ترلاسه کولو سره يوځل بيا د١٩٩١کال په لومړيو کې دافغانستان په اړه په يوسيمينار کې دګډون لپاره پاکستان ته لاړ. استاد پژواک ، دافغانستان د خلکو د حق او ملي جهاد له پيل څخه په دې اند و چې افغاني مبارز شخصيتونه او رهبران داسانتياوو له برابرېدو سره سم ، دهېواد دننه د خپلو جهادي او سياسي فعاليتونو د پرمخ بيولو لپاره يو واحد مرکز وټاکي اوپه هغه کې مېشت شي. ددې ټينګار او هڅې اصلي موخه دا وه چې د جهاد له برياليتوب او د کمونستي نظام له ړنګېدو دمخه ، مجاهدين وکړاى شي واحد سياسي او اداري تشکيلات جوړ کړي، تر څو وروسته دبېلابېلو تنظيمونو ترمنځ سياسي خلا او دټکر زمينه برابره نشي ،چې پايلې به يې خلکو او هېواد ته ډېرې دردوونکې وي . دپورتنۍ مفکورې او نورو ارمانونو دپلې کېدولپاره ارواښاد استاد پژواک اروپا ، امريکااو پاکستان ته له پر له پسې مسافرتونواو دافغانستان د خلکو دزړور او ازادي غوښتونکي جهاد دبېلابېلو سړو او تودو پړاوونو له مطالعې وروسته ، پرېکړه وکړه چې د(١٩٩١)کال په لومړيو کې پاکستان ته سفر وکړي او په پېښور کې چې هيڅ کله يې هغه دپردۍ خاورې قلمرو په توګه نه پېژانده، ميشت شي. داستاد پژواک داستوګنې ځاى يوځل بيا د مجاهدينو، پوهانو ، کورنيواو بهرنيو خبريالانو او د هېواد د يو زيات شمېر خلکو دليدنو او کتنو مرکز شو. د ګاونډيو او نوروبهرنيو هېوادونوله چل څخه ډکې لاس وهنې ، دافغانو وروڼو توکمونو تر منځ د بېلتون رامنځته کول او د کورنيو خواشينوونکيو جګړو دوام ،چې دزرګونو مظلومو هېوادوالو وژنو او د کابل د تاريخي ښار او د هېواد د نورو برخو دويجاړېدو لامل کېده ، استاد پژواک له روحي او جسمي پلوه ځوراوه، چې ده خپله دغه کرکه او ځورونه د خپل له وياړه ډک ژوند تر وروستيو شېبو پورې په مرکو ، ليدنو ، شعرونواو ليکنو کې څرګنده کړې ده . کله به چې استاد پژواک په سفر او يا حضر کې کوم شعر او يا اثر وليکه، دهغه ځانګړي خصلت له مخې چې درلود يې، هغه به يې خپل کوم دوست او دکورنۍ غړي ته وسپاره، نو له دې امله داستاد پژواک کوم منظوم او يا منثور اثرونه چې تراوسه په انفرادي او ياټوليز ډول چاپ شوي دي دهغه ددوستانو او يا دکورنۍ دغړيو دهڅو او هاند له امله دي . په خواشينۍ سره وايو چې د ژوند تر پايه هغه ان د خپلو اثارو په راټولولو هم اقدام ونکړ. دارواښاداستاد پژواک اثار له هغه څه ډېر زيات دي چې تر اوسه چاپ شوي دي او په انګليسي ، فرانسوي ، عربي او روسي ژبو يې يو شمير اثار ژباړل شوي او خپاره شوي دي . ارواښاد استاد پژواک ډير لوړاو د درناوي وړشخصيت درلود، په ويناکې يې وفاوه په دوستۍ کې ټينګ او د رښتيا ويلو پلوى و، د لهجې روښانتيا او بې بېلګې جرئت يې درلود. استاد پژواک زړه راښکونکې څېره درلوده، له طنز او ټوکو څخه ډک مجلس به يې کاوه ، په (خودۍ) اولوړ همتۍ کې د يو کلک غره په شان وه، د ژوند په چارو کې يې هيڅ ډول تعصب او تکلف نه درلود. هېواد او هېوادوال پرې ډېر ګران و او درناوى يې ورته کاوه . د هېواد سترو مصالحو ته يې په هرڅه لومړيتوب ورکاوه، مادياتو ته يې تمايل نه درلود او ان چې خپل ځان ته يې کومه سرپناه هم جوړه نکړه او ويې نه منله چې ورته يې جوړه کړي . استاد پژواک د خپل هېواد او بې کوره هېوادوالو پر درد برسېره ، له دوامدارې ناروغۍ څخه هم رنځېده او په وروستيو کې يې هغه ډېر ناتوانه کړى وو. دهغه پر ستړې اروا بل ستر ګوزار د هغه دګرانې مېرمنې مړينه وه چې د ١٣٧٤ کال د وري په دريمه يعنې د استاد له مړينې څخه پوره دوه نيمې مياشتې مخکې په پيښور کې په حق ورسېده ، استاد پژواک له جسمي کمزورتيا برسېره د خپلې مېرمنې پرمرګ خپله اندېښنه په لاندينې في البديهه رباعي کې داسې څرګنده کړه ، چې دهغه وروستۍ خوږې شعري کلمې ګڼل کېږي . استاد پژواک ، د ١٣٧٤هجري لمريز کال دغبرګولي په ١٨مه د پنجشنبې په سهار ، د١٩٩٥زيږديز کال د جون د مياشتې ٨مه چې داسلامي نړۍ له وير او ماتم يعنې دعاشورا له ورځې سره سمون خوري، د شپږ اويا کلنۍ په عمر له دې فانې نړۍ څخه سترګې پټې کړې . _ انا لله و انا اليه راجعون) د نوموړي جنازه دغبرګولي په نولسمه د جمعې په ورځ دهغه له وصيت سره سم د ننګرهار ولايت دسره رود ولسوالۍ د باغبانيو په کلي کې د هغوى په پلارنۍ هديره کې د بې شماره جهادي قوماندانانو ، د ختيځو ولايتونو د شورا داستازو، عالمانو، شاعرانواو نورو منسوبينو او مينه والو په حضور کې خاورو ته وسپارل شوه . داستاد عبدالرحمن پژواک د مړينې خبر په ډېرلږ وخت کې دنړۍ په ګوټ ګوټ کې د خلکو غوږونوته ورسول شو او د هغه پر افغانو او ناافغانو دوستانو يې ډير زيات اغيز وکړ . دملګرو ملتونو سازمان په نيويارک کې د يوې غونډې په ترڅ کې چې پکې سرمنشي او د غړيو هېوادونو ټولو استازيو ګډون درلود، دارواښاد استاد پژواک دمړينې له امله خواشيني څرګنده شوه او د هغه د ستر شخصيت په درناوي او په نوموړي سازمان کې د هغه د سترو خدمتونو له امله له هغه سازمان څخه د همدردۍ پيغام هم صادر شو .
ارسالی ن.کابلی مرحوم صوفی غلام نبی عشقری
کوچه های افسانه ساز کابل که ليل و نهار زيادی را پشت سر گذرانده با راه رو های تنگ ، با خانه های بلند و ديوار های کمتر انداخته اش در سال 1271 خورشيدی در خانهً تاجر پيشهً بنام شيرمحمد معروف به ( داده شير ) کودکی به دنيا آمد که نامش را غلام نبی گذاشتند و بعد ها به صوفی عشقری مشهور شد. غلام نبی هنوز نخسنين سالهای کودکی را سپری نکرد که پدرش را از دست داد و بعد از مدت کمی برادرش دار فانی را وداع کرد و بعد از مدت اندک چنگالش از دامن مادر هم رها شد و به ياری دوستان نزديک در جاده زندگی قدم می نهاد. باری غلام نبی که با عياران پرداخته و با آزاد منشی آميخته بود ، عاشق و دلباخته تصوف ميگردد و همه نقد زندگيش را بر سراين نسيه می نهد و بر همه داشته هايش پشت پا می زند. مدتی را در سرگردانی می گذراند و شب ها را در نور کمرنگ و بی رمق چراغ های تيلی به صبح می آورد و برای آموختن خط ، نوشتن و خواندن پنج سال تمام جهد می کند و در سال 1293 خورشيدی غلام نبی نخستين شعرش را به تخلص عشقری سرود و اين شعر که سخت روان و موزون بود ، ارداهً او را در اين راه خطير استوار تر ساخت و بسياری از اشعارش در جرايد و روزنامه های آنزمان به چاپ رسيد و 70 سال تمام به شاعری پرداخت. در سال 1335 شغل صحافی را برگزيد و با کتاب سروکار پيدا نمود وبعدا بزم های شاعرانه برپا می نمودند که هر روز دوستداران تازه ای برجمع علاقمندان خويش می افزود و بالاخره در 9 سرطان 1358 خورشيدی صوفی غلام نبی عشقری به عمر هشتاد و هفت سالگی دار فانی را وداع کرد و در شهدای صالحين بخاک سپرده شد. شعر عشقری را می توان به دو بخش تقسيم کرد : 1 ـ بخشی که ادبيات آن با قوت می باشد. 2 ـ بخشی که فرهنگ مردم بزبان مردم درآن با تناسب و اعتدال جا گرفته است. بخش ادبی شعر عشقری در حد پختگی و دارای حسن ذاتی می باشد که شاهد مثالهايی از اينگونه اشعار در ديوان صوفی فراوانست.
غزل عمر خيال بستم يار آشنائيت را آخر به خاک بردم داغ جـــــدايت را برخاک راه کردم دل پايمــــــــــــال نازت ای بی وفــــــــا ندانی قدر فدائيت را بردی دل از بر من پامــــــــــال ناز کردی ای دلربا بنازم اين دلــــــــربائيت را کاکل ربوده ايمان چشم تو جــــان و دل را ديگر چه آرم آخر مـن رونمائيت را خوش آن شبی که جانا در خواب ناز باشی برچشم خود بمـــــالم پای حنائيت را داغ شب حنايت ناسـور گشته در دل زانرو کـــه من نديدم ايام شاهيت را شمشاد قامتان را بسيار سير کردم در سرو هم نديدم جــــانا رسائيت را ای شاه خوبرويان حـاکم شدی مبارک شکر خـــدا که ديدم فرمانروايت را ای رشک ماه کنعان بــــودی اسير زندان شـــکر خدا که ديدم روز رهائيت را بيخانمان نمودی بيچــاره عشقری را ديديــم ای جفا جو خيلی کمائيت را غزل تا نازبوی خط ز لبت سرکشيده است يک برهزار حسن تو جوهر کشيده است تابرسرت کلاه نظامی نهاده يی سروقد تو جلوه ديگر کشـــيده است حسنت برای سير و تماشای خويشتن آيينه را زجيـب سکندر کشيده است رحمی بکن که پهلويم از فرط لاغری برخاک آستان تو مســطر کشيده است آنشوخ ميرزای من از بی ترحمـی نام مرا ز صفحه دفتــر کشيده است اين سبزهً خطت بخدا خوشنماتر است لعل لب تو جوهر شـکر کشيده است آزرده بی سبب شده ايد ای سهـــی قدان کی عشقری زناز شما سر کشيده است غزل به اين تمکين که ساقی باده در پيمانه می ريزد رسد تا دور ما ديوار اين ميــــــــخانه ميريزد گرفتی چون پی مجنون زرسـوايی مرنج ايدل که دايم سنگ طفلان بر سر ديـــــوانه ميريزد بياد شمع رخسار که می ســـــــوزد دل زارم که امشب برسرم از هر طرف پروانه ميريزد زليخا گر برون آرد زدل آه پشيمانی ز پای يوسف زندانيش زولانه ميريزد شود هرکس بکوه عشقبازی پيرو فرهاد بروز جـان فشانی خون خود مردانه ميريزد رسانی برمن ای مشاط تا زنار خود سازم ززلف يار هـر تاری که وقت شانه ميريزد اگر سيم و زرعـالم بدست عشقری افتد شـب دعوت به پيش پای آن جانانه ميريزد غزل مرا کشتی و مــجرم نام کردی گناه ناکرده ام اعــــــدام کردی تو بودی مست و مغرورجوانی نسنــــجيدی و کار خام کردی فرستادی بسوی غير مـــکتوب نميدانم چها ارقـــــــــام کردی مـــــــرا دشنام دادی شاد گشتم زبس عمری بمن انعام کردی تنزل شد ترقی يوسف مــــــن هزار آغاز را انجــــام کردی اگر چه اول و آخر نــــــداری هــزار آغاز را انـــجام کردی خريداری ترا پيـــــــدا نگرديد دلت را عشقری ليلام کردی نمودی عشقری تازه وضـويی بخون خويش چار اندام کردی غزل دلم در شهر کــــابل بيقرار است به ترکــــــــستان گل سرخ مزار است بکلبان عرب اخلاصمـــــــــــندم که سردار دو عــــــالم زان ديار است روم چل يک بگردم دور روضه که شير حضـــــــرت پروردگار است نگشته هيچـــکس نوميد زان در کـــــــــــــــرمهايش بعالم آشکار است روانه شو دلا در ره نمـــــــانی که سرويس ها در آنسو رهسپار است سگان آستان شــــــــــــاه مردان شـــــــــــــــود گر آشنايم افتخار است بدست خواجه الوان گل دمـــيده گذشت ايام سرما نوبهــــــــــــار است بود امــــــــروز روز جنده بالا بچار باغ سخی جـــان بيرو بار است خــــــبر از کوتل سالنگ دارم که متر برف هـــزار اندر هزار است برفتن عشـــــــــقری تعجيل بايد که ياران و رفيقان انتظار است
داکتر خاکستر ادامه را در تاریخ بخوانید با دستگیر پنجشیری بخش یکم "پنجشیری " مجموعه ای است از پارادوکس ها . آسیب شناسی اندیشه ای و داوری های او ،نه قشری گری پنداشته شود و نه ترکتازی منی عمید ، او سپهرو من کف پا ، او کجا و من کجا . اما تعمیم اصول ، مدارا پذیر نیست ،چنین می پندارم منی کمتر از همه . بگذارید در دنیای هفت رنگ او ، "نقش سما " بینیم . پژواک نفیر سیاستهای او را . و نخست نمی خواهم از یاد ببریم ،زبان " رک و راست " او بی همتاست ، چنان چون نفش شراره در آتشدان .ظهور وزوال ..." نکته های دارد اثتثنایی در قاعده دروغ بافی ها ی معمول تاریخ نگاری ما."پنجشیری"جوان ، سری داشته پرشور و زبانی سرخ ،و حالیا که نقد جوانی را زدست شده ، هنوز چنان است که بود ، شورشگر و تلخ گفتار و جامه دریده . آخر نیم قرن " دادستاندن " ، فرمان عشق میخواهد و درون پولادین .و اما همین آدم که در پی ریزی منسجم ترین سازمان سیاسی زادگاه ما ، دست داشته است ، و باری از همان سازمان " گسسته " است و دوباره با همان سازمان پیوسته است و هیچ استدلالی از آن گسستن و پیوستن بیرون نداده است ، کمی پیش از "هفتم ثور " به زندان افتاده و در فردای " هفتم ثور " سمت وزارت یابیده و دادستان " خلق " بوده است ، با ورود "ارتش سرخ " چند روزی به زند ان افتاده و با اکرام به خانه بازگشته و در دفتر سیاسی ، عزت یاب گشته است ، در برزخ میان " گذشته و حال " ، بی آنکه "حافظ جایگه ای " باشد و منظر تفکری ، با رویکرد چند گونه و با رخساره های چند رنگ ، اتمام حجت میکند و تبدیل میشود به مجموعه از پارادوکس ها . بیایید متغیر های رفتاری اورابر شماریم ،بی آنکه " شاهد کشی و سیاه و سفید کردن " را پییشه کنیم و زبان درشت برگزینیم ، که ما را نسزد .
در ستایش ارتش سرخ در مذمت ارتش سرخ
در ستایش " شمالیان" زور گو ، یک دفتر شعر ازاو گواه داریم ، با نام " پل دوستی " دفتر طمع خیر ، چنان چون " همیدون بزاری و نیایش " ۲، از آنانیکه بلند پایگان ارتشی شان ، هنوز که هنوز است نمی دانند ، " آن آمد ن و رفتن از برای چه بود؟ " .و پس از رفتن آنان از بالای " پل دوستی "، یک دفتر نبشته گواه داریم در مذ مت آن ارتش تا دندان مسلح .این مسله ، ظاهرا زیان بار نیست و باروری و تعمق و باز اندیشی را ،نمایه میکند، اما مسله در حق او ، به همین ساده گی نیست ، میدانیم و میدانید ،ستره نمایی و همدمی با " باد موسمی " ، یک مشخصه رفتاری ـ سیاسی تلقی میگردد و درعرف سیاسیون " مکروه " است ، هر چند نه " حرام " و ایشان چنین اند ، نه کم نه زیاد و بقیه را در تاریخ بخوانید ،تاریخ گواه است ،کم نبودند آنانیکه پاچین به هوا دادند و موافق وزش باد ره برگزیدند.شاد مانم که دو پل دیگر نداشتیم : پل دوستی شماره ۲ و پل دوستی شماره۳ ، زیرا که منشی سختگیر ما که سخت پایبند "فرمان بالاییان " بود ، ما را وادار به خریدن دو دفتر بعدی میکرد.
انترناسییونالست ،ناسیو نالیست ویا که تبارگرا ؟
جناب " پنجشیری " میاندار است و دل " هر جایی " دارد ، وضعیت موجود و وضعیت تاریخی را در هم میامیزد و هر چند گاه میشود نو منور دیدگاه .کم نیست مواردی که ، گذشته را به سود امروز ، تفسیر کرده است. پس از هفتم ثور : جهان وطن می اندیشد ، دگرگونه بگویم :با مارکسیست قدیمی سرو کارت می افتد که بنیادی ترین مفهاهیم مارکسیستی را ، ظاهرا توده گرایانه باز گو میکند و رفتار سنتی و پذیرا دارد، جهان وطن می اندیشد و نیمرخ سرخ انتر ناسیو نالستی را پنهان نمی دارد.اتحاد شوروی را " قبله " دوم میپندارد و اقمار تابعیت پذیر آن را " مدینه " دوم .او درمیان مروه و صفا در گردش است و امید ملکوتی دارد تا رستگاری یابد و غصه مرگ آدمیان را به پشیزی نمی خرد .گاهیکه دولت تره کی ــ امین ، دمار از روزگار " خودی و ناخودی " کشید ، دل " تنها گرد این اشنای ما "، در گرو " رستم زمان " بود در گرو " بیگانه ای پیل تن " که در سایه آن ، راه میرفت .نه به نکوهش آنهمه ویرانگری پرداخت و نه به ستایش آن لب گشود .و نیز می گویم تنها این او نبود که دم غنیمت شمرد و رفتار بهینه پیشه گرفت ، آوخ که خودشیفتگان ظاهرا خموش و چه بسیار هم چماش ، کم نبودند و نیستند .تاریخ به خون آلوده ای حزب وطن ،بازهم نیازمند دوباره خوانی است تصاویر دیده نشده ،گفتار های شنیده نشده و نبشته های خوانده نشده جه بسیارند و چه گره ها که باید گشوده شود .
پایان بخش یکم آویزه ها: ۱:تعبیری از شاهنامه
کندهار :بساط جدید قمار امریکا به گزارش «جوان» وزیر کشور افغانستان و استاندار قندهار خواستار اعزام نیروهای بیشتر پلیس افغانستان به این منطقه شدند. توریالای وسا استاندار قندهار گفت: ۱۱۰۰ نیروی پلیس به قندهار میآیند که برخی از آنها تازه کارند و چند ماه طول میکشد به آمادگی لازم برسند.همچنین قرار است نیروهای آمریکا و ناتو در چند روز آینده به قندهار حمله کنند به همین دلیل طالبان در اقداماتی پیشدستانه انفجارهایی را در روزهای پنجشنبه و جمعه گذشته انجام داد که حداقل ۳۵ نفر کشته شدند.حنیف اتمر وزیر کشور افغانستان تعداد نیروهای پلیس آفغانستان که قرار است به قندهار اعزام شوند را ۱۲۰۰ نفر اعلام کرد. در حال حاضر دو هزار پلیس افغان در استان قندهار مستقر هستند. کارشناسان حمله آمریکا به قندهار را آغاز جنگ فرسایشی طالبان با آمریکا و روند شکست قطعی واشنگتن میدانند.ادامه….. سرنوشت مسکو در انتظار واشنگتن پایگاه اینترنتی آنتیوار در گزارشی نوشت: در صورت عدم تغییر استراتژی آمریکا در افغانستان، واشنگتن به سرنوشت مسکو دچار خواهد شد. این پایگاه اینترنتی افزوده است: ایالات متحده در نهایت با خفت و خواری همچون شوروی، مجبور به خارج کردن نظامیان خود از افغانستان خواهد شد.به نوشته این پایگاه اینترنتی اعضای کنگره هفته گذشته درباره تعهدات نظامیان آمریکایی در افغانستان و هزینه صدها میلیارد دلار مالیات مردم آمریکا در این کشور گفتوگو کردند.آنتیوار افزوده است: اسامه بنلادن بارها اعلام کرده که استراتژی طالبان ورشکست کردن دولت آمریکا با استفاده از طولانی کردن جنگ در کوههای افغانستان و وادار کردن نظامیان به ادامه جنگ است. شوروی سابق چنین درس دشواری را در طول تاریخ تجربه کرد و در نهایت با تحقیر و سرزنش مجبور به عقبنشینی نظامیان خود از افغانستان شد.به نوشته این پایگاه اینترنتی آمریکا نباید بدون اعلام استراتژی خاص به اشغالگری ادامه دهد به ویژه آنکه در ورشکستگی اقتصادی هم غوطه میخورد.تقلای مشرف برای جلب نظر آمریکادر همین حال و در حالی که اوباما اعلام کرده در سال ۲۰۱۱ نیروهای خود را از افغانستان خارج خواهد کرد، پرویز مشرف رئیس جمهوری سابق پاکستان با این طرح آمریکا مخالفت کرد. وی که در پورتلند اورگان در آمریکا صحبت میکرد، گفت: سربازان آمریکا باید تا شکست کامل طالبان بجنگند. مشرف دستگیری فرماندهان طالبان را مثبت ارزیابی کرد اما افزود: این ضربه کاری به طالبان نیست. این ژنرال ۶۶ ساله و بازنشسته ارتش پاکستان که در لندن زندگی میکند، خاطرنشان کرد: اگر مردم پاکستان مرا بخواهند به پاکستان باز خواهم گشت.مشرف بین سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ مرد اول پاکستان بود و علیه حکومت طالبان در افغانستان و شبهنظامیان مبارزه میکرد. تحلیلگران معتقدند این سخنان مشرف، اعلام آمادگی او برای همکاری با آمریکاییها برای مقابله با طالبان است و تلاش دارد به قدرت برگردد. آمریکا میخواهد نیروهای امنیتی و پایگاههای خود در افغانستان را حفظ کند. در حالی که مشرف این سخنان را گفت که ارتش و دولت پاکستان، طالبان موافق خود را به پناهگاهها برده و حامد کرزای از بازداشت ملا عبدالغنی برادر به خشم آمده است. عبدالغنی برادر همقوم و هم قبیله کرزای است و قرار بود با رئیس جمهور افغانستان، متحد شود. وی برادر فرد شماره دو طالبان شناخته میشود
|
